๘. คัททูลสูตร ที่ ๒
๘. ทุติยคทฺทุลพทฺธสุตฺตวณฺณนา
[๑๐๐] อฏฺฐเม ตสฺมาติ ยสฺมาทิฏฐิคทฺทุลนิสฺสิตาย ตณฺหารชฺชุยา สกฺกายถมฺเภ อุปนิพทฺโธ วฏฺฏนิสฺสิโต พาลปุถุชฺชโน สพฺพิริยาปเถสุ ขนฺธปญฺจกํ นิสฺสาเยว ปวตฺตติ, ยสฺมา วา ทีฆรตฺตมิทํ จิตฺตํ สงฺกิลิฏฺฐํ ราเคน โทเสน โมเหน, ตสฺมา. จิตฺตสงฺกิเลสาติ สุนฺหาตาปิ หิ สตฺตา จิตฺตสงฺกิเลเสเนว สงฺกิลิสฺสนฺติ, มลคฺคหิตสรีราปิ จิตฺตสฺส โวทานตฺตา วิสุชฺฌนฺติ. เตนาหุ โปราณา:-
"รูปมฺหิ สงฺกิลิฏฺฐมฺหิ สงฺกิลิสฺสนฺติ มาณวา
รูเป สุทฺเธ วิสุชฺฌนฺติ อนกฺขาตํ มเหสินา.