๕. สมาธิสูตร

๕. สมาธิสุตฺตวณฺณนา

ปญฺจเม สมาธินฺติ อิทํ ภควา เต ภิกฺขู จิตฺเตกคฺคตาย ปริหายนฺเต ทิสฺวา "จิตฺเตกคฺคตํ ลภนฺตานํ อิเมสํ กมฺมฏฺฐานํ ผาตึ คมิสฺสตี"ติ ๑- ญตฺวา อาห. อภินนฺทตีติ ปตฺเถติ. อภิวทตีติ ตาย อภินนฺทนาย "อโห ปิยํ อิฏฺฐํ กนฺตํ มนาปนฺ"ติ วทติ. วาจํ อภินฺทนฺโตปิ จ ตํ อารมฺมณํ นิสฺสาย เอวํ โลภํ อุปฺปาเทนฺโต อภิวทติเยว นาม. อชฺโฌสาย ติฏฺฐตีติ คิลิตฺวา ปรินิฏฺฐเปตฺวา คณฺหาติ. ยา รูเป นนฺทีติ ยา สา รูเป พลวปตฺถนาสงฺขาตา นนฺทิ. ตทุปทานนฺติ ตํ คหณฏฺเฐน อุปาทานํ. นาภินนฺทตีติ น ปตฺเถติ. นาภิวทตีติ ปตฺถนาวเสน น "อิฏฺฐํ กนฺตนฺ"ติ วทติ. วิปสฺสนาจิตฺเตน เจตสา "อนิจฺจํ ทุกฺขนฺ"ติ วจีเภทํ กโรนฺโตปิ นาภิวทติเยว. ปญฺจมํ.