๑๐. มณิจูฬกสุตฺตวณฺณนา

[๓๖๒] ทสเม ตํ ปริสํ เอตทโวจาติ ตสฺส กิร เอวํ อโหสิ "กุลปุตฺตา ปพฺพชนฺตา ปุตฺตทารญฺเจว ชาตรูปรชตญฺจ ปหาเยว ปพฺพชนฺติ, น จ สกฺกายํ ปหาย ปพฺพชิตา, ตํ เตหิ คเหตุนฺ"ติ นยคฺคาเห ฐตฺวา "มา อยฺโย"ติอาทิวจนํ

@๓ สี.,ก. สญฺญมํ ๔ สี. สมฺภตานํ อโวจ. เอกํเสเนตนฺติ เอตํ ปญฺจกามคุณปกปฺปนํ อสฺสมณธมฺโม อสกฺยปุตฺติยธมฺโมติ เอกํเสน ธาเรยฺยาสิ.