๔. ขีรรุกขสูตร

๔-๖. ขีรรุกฺโขปมสุตฺตาทิวณฺณนา

[๒๓๑-๒๓๓] จตุตฺเถ อปฺปหีนฏฺเฐน อตฺถิ, เตเนวาห โส อปฺปหีโนติ. ปริตฺตาติ ปพฺพตมตฺตมฺปิ หิ รูปํ อทิฏฺฐํ อรชนียํ ปริตฺตํ นาม โหติ, เอวรูปาปิสฺส รูปา จิตฺตํ ปริยาทิยนฺตีติ ทสฺเสติ. โก ปน วาโท อธิมตฺตานนฺติ อิฏฺฐารมฺมณํ ปนสฺส รชนียํ วตฺถุ จิตฺตํ ปริยาทิยิสฺสตีติ เอตฺถ กา กถา. เอตฺถ จ นขปิฏฺฐิปฺปมาณมฺปิ มณิมุตฺตาทิรชนิยํ วตฺถุอธิมตฺตารมฺมณเมวาติ เวทิตพฺพํ. ทหโรติอาทีนิ ตีณิปิ อญฺญมญฺญํ เววจนาเนว. อาภินฺเทยฺยาติ ๑- ปหเรยฺย ปทาเลยฺย วา. ปญฺจเม ตทุภยนฺติ ตํ อุภยํ. ฉฏฺฐํ อุตฺตานเมว.