๑. อวิชชาสูตร

ทุติยปัณณาสก์

อรรถกถาอวิชชาวรรคที่ ๑

ในอวิชชาวรรคที่ ๑ มีวินิจฉัยดังต่อไปนี้.

บทว่า อวิชฺชา ได้แก่ ความไม่รู้ในสัจจะ ๔.

บทว่า วิชฺชา ได้แก่ รู้แจ้งอรหัตตมรรค.

บทว่า อนิจฺจโต ชานโต ปสฺสโต ความว่า เมื่อรู้ เมื่อเห็น ว่าเป็นทุกข์เป็นอนัตตา ชื่อว่าย่อมละได้เหมือนกัน. ก็คำนี้ตรัสไว้โดยอัธยาศัยของบุคคลผู้ตรัสรู้ ในเมื่อตรัสโดยเป็นของไม่เที่ยง.

ในบททั้งปวงก็นัยนี้เหมือนกัน.

แต่ในที่นี้ บทว่า สญฺโญชนา ได้แก่ สัญโญชน์ ๑๐.

บทว่า อาสวา ได้แก่ อาสวะ ๔. บทว่า อนุสยา ได้แก่ อนุสัย ๗.

บทว่า สพฺพูปาทานปริญฺญา ได้แก่ เพื่อรู้ชัดอุปาทานหมดทั้ง ๔ ด้วยปริญญา ๓.

บทว่า ปริยาทานาย ได้แก่ เพื่อความเกษม.

บทที่เหลือในที่ทั้งปวงง่ายทั้งนั้นแล. จบอรรถกถาอวิชชาวรรคที่ ๑