๒. สังคัยหสูตร ที่ ๒

[๑๓๑] อถ โข อายสฺมา มาลุกฺยปุตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต เยน ภควา เตนุปสงฺกมิ ฯเปฯ เอกมนฺตํ นิสินฺโน โข อายสฺมา มาลุกฺยปุตฺโต ภควนฺตํ เอตทโวจ สาธุ เม ภนฺเต ภควา สงฺขิตฺเตน ธมฺมํ เทเสตุ ยมหํ ภควโต ธมฺมํ สุตฺวา เอโก วูปกฏฺโฐ @เชิงอรรถ: ๑ ม. อโถปฺปิเย ฯ ยุ. อถปฺปิเย ฯ ๒ ม. รสญฺจ โภตฺวาน อสาทิตญฺจ สาทุํ ฯ @ยุ. รสญฺจ โภตฺวา สาทิตฌฺจ สาทุญฺจ ฯ ๓ ม. ภุญฺเช ฯ @ ๔ ม. วิโรธมาสาทุสุ ... ฯ ยุ. วิโรธมาสาทูสุ ... ฯ ๕ ม. ยุ. มชฺเช ฯ @ ๖ ม. ยุ. สุขทุกฺเข ฯ ๗ ยุ. อุเปกฺโข ฯ ๘ ม. ยุ. หิสทฺโท นตฺถิ ฯ @ ๙ ม. ยุ. อิรียติ ฯ ๑๐ ม. ยุ. ราคโทเส ฯ อปฺปมตฺโต อาตาปี ปหิตตฺโต วิหเรยฺยนฺติ ฯ เอตฺถทานิ มาลุกฺยปุตฺต กึ ทหเร ภิกฺขู วกฺขามิ ๑- ยตฺร หิ นาม ตฺวํ ๒- ชิณฺโณ วุฑฺโฒ ๓- มหลฺลโก อทฺธคโต วโยอนุปฺปตฺโต สงฺขิตฺเตน โอวาทํ ยาจสีติ ฯ