วิภังคสูตร ที่ ๑

๙-๑๐. ปฐมวิภงฺคสุตฺตาทิวณฺณนา

[๔๗๙-๔๘๐] นวเม สติเนปกฺเกนาติ เอตฺถ นิปกฺกสฺส ภาโว เนปกฺกํ, ปญฺญาเยตํ นามํ. กสฺมา ปน สติภาชเน ปญฺญา วุตฺตาติ? สติยา พลวภาวทสฺสนตฺถํ. พลวสติ หิ อิธ อธิปฺเปตา. สา จ ปญฺญาสมฺปยุตฺตาว พลวตี โหติ, น วิปฺปยุตฺตาติ ปญฺญาสมฺปยุตฺตสตึ ทสฺเสนฺโต เอวมาห. จิรกตนฺติ จิรํ กาลํ กตํ ทานํ วา สีลํ วา อุโปสถกมฺมํ วา. จิรภาสิตนฺติ "อสุกสฺมึ ฐาเน อสุกํ นาม ภาสิตนฺ"ติ เอวํ จิรกาเล ภาสิตํ. โวสฺสคฺคารมฺมณํ กริตฺวาติ นิพฺพานารมฺมณํ กตฺวา. อุทยตฺถคามินิยาติ อุทยญฺจ อตฺถญฺจ คจฺฉนฺติยา, อุทยพฺพยปริคฺคหิกายาติ อตฺโถ. อิมสฺมึ สุตฺเต สทฺธาสติปญฺญินฺทฺริยานิ ปุพฺพภาคานิ, วีริยินฺทฺริยมิสฺสกํ, สมาธินฺทฺริยํ นิพฺพตฺติตโลกุตฺตรเมว กถิตํ.