พรหมจริยสูตร ที่ ๒

สาวตฺถีนิทานํ ฯ พฺรหฺมจริยญฺจ โว ภิกฺขเว เทสิสฺสามิ พฺรหฺมจริยตฺถญฺจ ตํ สุณาถ ฯ

กตมญฺจ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ ฯ อยเมวาริโย อฏฺฐงฺคิโก มคฺโค ฯ เสยฺยถีทํ ฯ สมฺมาทิฏฺฐิ ฯเปฯ สมฺมาสมาธิ ฯ อิทํ วุจฺจติ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยํ ฯ

กตโม จ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยตฺโถ ฯ โย จ ๑ ภิกฺขเว ราคกฺขโย โทสกฺขโย โมหกฺขโย ฯ อยํ วุจฺจติ ภิกฺขเว พฺรหฺมจริยตฺโถติ ฯ ปฏิปตฺติวคฺโค จตุตฺโถ ฯ ตสฺสุทฺทานํ ปฏิปตฺติ ปฏิปนฺโน จ วิรทฺธญฺจ ๒ ปารํ คมา สามญฺเญน [๓] เทฺว วุตฺตา พฺรหฺมญฺญา อปเร ทุเว พฺรหฺมจริเยน เทฺว วุตฺตา วคฺโค เตน ปวุจฺจตีติ ฯ _____________ #๑ ม. ยุ. โข ฯ ๒ โป. วิรทฺธํ อปรํ คมา ฯ ๓ ม. จ ฯ อญฺญติตฺถิยวคฺโค ปญฺจโม