Ayaṃ hi pariṇāmanaṃ sandhāya vuttā. Yopi vassikasāṭikasamaye mātugharepi saṅghassa pariṇataṃ vassikasāṭikaṃ ñatvā attano pariṇāmeti nissaggiyaṃ parassa pariṇāmeti suddhikapācittiyaṃ. Manussā saṅghabhattaṃ karissāmāti sappitelādīni āharanti. Gilāno cepi bhikkhu saṅghassa pariṇatabhāvaṃ ñatvā kiñci yācati nissaggiyaṃ pācittiyameva. Sace pana so tumhākaṃ sappiādīni ābhaṭāni atthīti pucchitvā āma atthīti vutte mayhaṃpi dethāti vadati vaṭṭati. Athāpi naṃ kukkuccāyanti upāsakā vadanti

Saṅghopi amhehi dinnameva labhati gaṇhatha bhanteti evaṃpi vaṭṭati.

{660} Saṅghassa pariṇataṃ aññasaṅghassāti ekasmiṃ vihāre saṅghassa pariṇataṃ aññaṃ vihāraṃ uddisitvā amukasmiṃ nāma vihāre saṅghassa dethāti pariṇāmeti. Cetiyassa vāti kiṃ saṅghassa dinnena cetiyassa pūjaṃ karothāti evaṃ cetiyassa vā pariṇāmeti. Cetiyassa pariṇatanti ettha niyametvā aññacetiyassa atthāya ropitamālāvacchato aññacetiyamhi pupphaṃpi āropetuṃ na vaṭṭati. Ekassa cetiyassa pana chattaṃ vā paṭākaṃ vā āropetvā ṭhitaṃ disvā sesakaṃ aññacetiyassa dāpetuṃ vaṭṭati. Puggalassa pariṇatanti antamaso sunakhassāpi pariṇataṃ imassa sunakhassa mā dehi etassa dehīti evaṃ aññapuggalassa pariṇāmeti dukkaṭaṃ. Sace pana dāyakā mayaṃ saṅghassa bhattaṃ dātukāmā cetiyapūjaṃ kātukāmā ekassa bhikkhuno parikkhāraṃ dātukāmā tumhākaṃ ruciyā dassāma bhaṇatha kattha demāti vadanti evaṃ vutte tena bhikkhunā yattha icchatha tattha dethāti vattabbā. Sace pana kevalaṃ kattha demāti pucchanti pāliyaṃ āgatanayeneva vattabbaṃ. Sesamettha uttānameva. Tisamuṭṭhānaṃ kāyacittato vācācittato kāyavācācittato ca samuṭṭhāti kiriyā saññāvimokkhaṃ sacittakaṃ lokavajjaṃ kāyakammaṃ vacīkammaṃ akusalacittaṃ tivedananti.

Samantapāsādikāya vinayasaṃvaṇṇanāya pariṇatasikkhāpadavaṇṇanā niṭṭhitā.

เล่มที่ ๒ มหาวิภังค์ ภาค ๒๘๔

ที่มาและฉบับอื่นของ “สิกขาบทที่ ๑๐ เรื่องพระฉัพพัคคีย์”