อติตตสูตร
เล่มที่ ๒๐ · ข้อ ๕๔๘ · บรรทัด ๖๘๕๑
คัดจากอรรถกถาบาลี อักษรไทย ตัวบทจาก 84000.org
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
๖. อติตฺติสุตฺตวณฺณนา
[๑๐๙]
ฉฏฺเฐ สุปฺปสฺสาติ ๖- นิทฺทาย. ปฏิเสวนาย นตฺถิ ติตฺตีติ ยถา ยถา ปฏิเสวติ, ตถา ตถา ตาย ๗- รุจฺจติเยวาติ ติตฺติ นาม นตฺถิ. เสสปททฺวเยปิ
@เชิงอรรถ: ๑ ฉ.ม. ตติยํ สพฺพตฺถ, อิ. ตติเย สพฺพํ ๒ ฉ.ม.,อิ. โกมารกนฺติ
@๓ สี. ทนฺตวิทํสกํ หสิตนฺติ ๔ ฉ.ม. สนฺตานํ ๕ สี. อคฺคคฺคทนฺเต
@๖ ฉ.ม. โสปฺปสฺสาติ ๗ ฉ.ม.,อิ. อยํ ปาโฐ น ทิสฺสติ เอเสว นโย. สเจ หิ มหาสมุทฺเท อุทกํ สุรา ภเวยฺย, สุราโสณฺโฑ จ มจฺโฉ หุตฺวา นิพฺพตฺเตยฺย, ตสฺส ตตฺถ จรนฺตสฺสปิ สยนฺตสฺสปิ ติตฺติ นาม น ภเวยฺย. อิมสฺมึ สุตฺเต วฏฺฏเมว กถิตํ.
ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๑๕ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด