นิทานสูตร ที่ ๒

๑๐. ทุติยนิทานสุตฺตวณฺณนา

ทสเม กมฺมานนฺติ วฏฺฏคามิกมฺมานเมว. ฉนฺทราคฏฺฐานิเยติ ฉนฺทราคสฺส การณภูเต. อารพฺภาติ อาคมฺม สนฺธาย ปฏิจฺจ. ฉนฺโทติ ตณฺหาจฺฉนฺโท. โย เจตโส สาราโคติ โย จิตฺตสฺส ราโค รชฺชนา รชฺชิตตฺตํ, เอตมหํ สํโยชนํ พนฺธนํ วทามีติ ๑- อตฺโถ. สุกฺกปกฺเข กมฺมานนฺติ วิวฏฺฏคามิกมฺมานํ. ตทภินิวชฺเชตีติ ตํ อภินิวชฺเชติ. ๒- ยทา ฐาเนน ๓- วิปาโก ญาโต โหติ วิทิโต, ตทา เต เจว ธมฺเม ตํ จ วิปากํ อภินิวชฺเชติ. อิมินาว ปเทน วิปสฺสนา กถิตา, ตทภินิวชฺเชตฺวาติ อิมินา มคฺโค กถิโต, ๔- เจตสา อภิวิราเชตฺวาติ ๕- อิมินา จ ปน ๖- มคฺโคว. ปญฺญาย อติวิชฺฌ ๗- ปสฺสตีติ สห วิปสฺสนาย มคฺคปญฺญาย นิพฺพิชฺฌิตฺวา ปสฺสติ. เอวํ สพฺพตฺถ อตฺโถ เวทิตพฺโพ. อิมสฺมึ ปน ๘- สุตฺเต วฏฺฏวิวฏฺฏํ กถิตนฺติ.

สมฺโพธวคฺโค ปฐโม.