๑๒. ๒. อายาจนวคฺควณฺณนา

[๑๓๑] ทุติยสฺส ปฐเม สทฺโธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ เอวํ สมฺมา อายาจมาโน อายาเจยฺยาติ สทฺโธ ภิกฺขุ อุฏฺฐหิตฺวา "ยาทิโส สาริปุตฺตตฺเถโร ปญฺญาย, อหํปิ ตาทิโส โหมิ. ยาทิโส โมคฺคลฺลานตฺเถโร อิทฺธิยา, อหํปิ ตาทิโส โหมี"ติ เอวํ อายาจนฺโต ปิเหนฺโต ปฏฺเฐนฺโต ยํ อตฺถิ, ตสฺเสว ปฏฺฐิตตฺตา สมฺมา ปฏฺเฐยฺย นาม. อิโต อุตฺตรึ ปฏฺเฐนฺโต มิจฺฉา ปฏฺเฐยฺย. เทฺว หิตฺวา ๑- เอวรูปา หิ ปฏฺฐนา ยํ นตฺถิ, ตสฺส ปฏฺฐิตตฺตา มิจฺฉาปฏฺฐนา นาม โหติ. กึการณา? เอสา ภิกฺขเว ตุลา เอตํ ปมาณนฺติ ยถา หิ สุวณฺณํ วา หิรญฺญํ วา ตุเลนฺตสฺส ตุลา อิจฺฉิตพฺพา, ธญฺญํ นิมนฺตสฺส มานนฺติ ตุลเน ตุลา, มินเน จ มานํ ปมาณํ โหติ, เอวเมว มม สาวกานํ ภิกฺขูนํ เอสา ตุลา เอตํ ปมาณํ ยทิทํ สาริปุตฺต- โมคฺคลฺลานา. เต คเหตฺวา "อหํปิ ญาเณน วา อิทฺธิยา วา สมาโน ๒- โหมี"ติ อตฺตานํ ตุเลตุํ วา มาเนตุํ วา สกฺกา, น อิโต อญฺญถา.

[๑๓๒] ทุติยาทีสุปิ เอเสว นโย. อิทํ ปเนตฺถ วิเสสมตฺตํ:- เขมา จ ภิกฺขุนี อุปฺปลวณฺณา จาติ เอตาสุ หิ เขมา ปญฺญาย อคฺคา, อุปฺปลวณฺณา อิทฺธิยา. ตสฺมา "ปญฺญาย วา อิทฺธิยา วา เอตาทิสี โหมี"ติ สมฺมา อายาจมานา อายาเจยฺย. ขุชฺชุตฺตราปิ มหาปญฺญตาย อคฺคา, นนฺทมาตา มหิทฺธิกตาย. ตสฺมา "ปญฺญาย วา อิทฺธิยา วา เอตาทิสี โหมี"ติ สมฺมา อายาจมานา อายาเจยฺย.