๔. พหุภาณีสูตร

๔. พหุภาณิสูตร

ว่าด้วยบุคคลผู้พูดมาก

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้พูดมาก ๑- มีโทษ ๕ ประการนี้

โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. พูดเท็จ ๒. พูดส่อเสียด

๓. พูดคำหยาบ ๔. พูดเพ้อเจ้อ

๕. หลังจากตายแล้ว ย่อมไปเกิดในอบาย ทุคติ วินิบาต นรก

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้พูดมาก มีโทษ ๕ ประการนี้แล

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้พูดด้วยมันตา ๒- มีอานิสงส์ ๕ ประการนี้

อานิสงส์ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่พูดเท็จ ๒. ไม่พูดส่อเสียด

๓. ไม่พูดคำหยาบ ๔. ไม่พูดเพ้อเจ้อ

๕. หลังจากตายแล้ว ย่อมไปเกิดในสุคติโลกสวรรค์

ภิกษุทั้งหลาย บุคคลผู้พูดด้วยมันตา มีอานิสงส์ ๕ ประการนี้แล

พหุภาณิสูตรที่ ๔ จบ

๕. ปฐมอักขันติสูตร

ว่าด้วยความไม่อดทน สูตรที่ ๑

ภิกษุทั้งหลาย ความไม่อดทนมีโทษ ๕ ประการนี้

โทษ ๕ ประการ อะไรบ้าง คือ

๑. ไม่เป็นที่รัก ไม่เป็นที่พอใจของคนหมู่มาก

๒. เป็นผู้มากด้วยเวร ๓-

@เชิงอรรถ :

@๑ พูดมาก หมายถึงพูดไม่ประกอบด้วยปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๑๔/๘๙)

@๒ มันตา เป็นชื่อเรียกแทนปัญญา (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๑๔/๘๙)

@๓ มากด้วยเวร หมายถึงมีบุคคลผู้เป็นเวรต่อกันมาก มีการประพฤติอกุศลกรรมมาก (องฺ.ปญฺจก.อ. ๓/๒๑๕/๘๙)