ภิกษุในธรรมวินัยนี้

๑. รู้ชัดตามความเป็นจริงว่า ‘จิตของเรานี้หดหู่’

๒. รู้ชัดจิตท้อแท้ภายใน ๒- ตามความเป็นจริงว่า ‘จิตของเราท้อแท้ภายใน’

๓. รู้ชัดจิตฟุ้งซ่านไปภายนอก ๓- ตามความเป็นจริงว่า ‘จิตของเราฟุ้งซ่าน ไปภายนอก’