พระสุตตันตปิฎก · ๓. ปาริสุทธิวรรค
ภาวิตสูตร ที่ ๒
เล่มที่ ๒๔ · ข้อ ๑๒๙ · บรรทัด ๕๖๑๖
อ่านเนื้อความ
ตัวบทข้างล่างคัดมาจาก 84000.org ตามตำแหน่งที่ระบุไว้ข้างบน สลับฉบับได้จากปุ่ม ส่วนอรรถกถาและฉบับมหาจุฬาฯ อยู่ที่ต้นทาง
[๑๒๙] ดูกรภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้ อันบุคคลเจริญแล้วทำให้มากแล้ว ย่อมเป็นธรรมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก เว้นจากสุคตวินัยแล้วย่อมไม่มี ธรรม ๑๐ ประการ เป็นไฉน คือ สัมมาทิฐิ ฯลฯ สัมมาวิมุติ ดูกรภิกษุทั้งหลาย ธรรม ๑๐ ประการนี้แล อันบุคคลเจริญแล้ว ทำให้มากแล้วย่อมเป็นธรรมมีผลมาก มีอานิสงส์มาก เว้นจากสุคตวินัย แล้วย่อมไม่มี ฯ จบสูตรที่ ๗ ภาวิตสูตรที่ ๓
ฉบับหลวง เล่มที่ ๒๔ ข้อ ๑๒๙ หน้าที่ ๒๑๐ · ที่มา 84000.org
หัวข้ออื่นใน๓. ปาริสุทธิวรรค
- ปริสุทธิสูตรข้อ ๑๒๓ · บรรทัด ๕๕๗๒
- อุปปันนสูตรข้อ ๑๒๔ · บรรทัด ๕๕๘๐
- มหัปผลสูตรข้อ ๑๒๕ · บรรทัด ๕๕๘๖
- ปริโยสานสูตรข้อ ๑๒๖ · บรรทัด ๕๕๙๒
- เอกันตสูตรข้อ ๑๒๗ · บรรทัด ๕๖๐๐
- ภาวิตสูตร ที่ ๑ข้อ ๑๒๘ · บรรทัด ๕๖๐๙
- ภาวิตสูตร ที่ ๓ข้อ ๑๓๐ · บรรทัด ๕๖๒๓
- ภาวิตสูตร ที่ ๔ข้อ ๑๓๑ · บรรทัด ๕๖๓๒
- มิจฉัตตสูตรข้อ ๑๓๒ · บรรทัด ๕๖๔๒
- สัมมัตตสูตรข้อ ๑๓๓ · บรรทัด ๕๖๔๘