มหาปัญหาสูตร ที่ ๒

๘. ทุติยมหาปญฺหสุตฺตวณฺณนา

อฏฺฐเม กชงฺคลายนฺติ เอวํนามเก นคเร. กชงฺคลาติ กชงฺคลวาสิโน. มหาปเญฺหสูติ มหนฺตอตฺถปริคฺคาหเกสุ ปเญฺหสุ. ยถา เมตฺถ ขายตีติ ยถา เม เอตฺถ อุปฏฺฐาติ. สมฺมา สุภาวิตจิตฺโตติ เหตุนา นเยน สุฏฺฐุ ภาวิตจิตฺโต. เอโส เจว ตสฺส อตฺโถติ กิญฺจาปิ ภควตา "จตฺตาโร ธมฺมา"ติอาทโย ปญฺหา "จตฺตาโร อาหารา"ติอาทินา นเยน วิสฺสชฺชิตา, ยสฺมา ปน จตูสุ อาหาเรสุ ปริญฺญาเตสุ จตฺตาโร สติปฏฺฐานา ภาวิตา โหนฺติ, เตสุ จ ภาวิเตสุ จตฺตาโร อาหารา ปริญฺญาตาว โหนฺติ, ตสฺมา เทสนาวิลาเสน พฺยญฺชนเมเวตฺถ นานํ,

@เชิงอรรถ: ๑ ม.อุ. ๑๔/๒๖๗-๘/๒๓๖, องฺ.ติก. ๒๐/๓๖/๑๓๕ ๒ ฉ.ม. อสญฺเญ

@๓ ฉ.ม. อาหาเรน ๔ สี. จตฺตาโร วา ปน เอโกปิ อตฺโถ ปน เอโกเยว. อินฺทฺริยาทีสุปิ เอเสว นโย. เตน วุตฺตํ "เอโส เจว ตสฺส อตฺโถ"ติ. อตฺถโต หิ อุภยมฺเปตํ มชฺเฌ ภินฺนสุวณฺณมิว โหติ.