วิวาทมูลสูตร ที่ ๒

๓. ทุติยวิวาทมูลสูตร

ว่าด้วยมูลเหตุแห่งวิวาท สูตรที่ ๒

พระอุบาลีทูลถามว่า ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ มูลเหตุแห่งวิวาทมีเท่าไรหนอ

พระผู้มีพระภาคตรัสตอบว่า อุบาลี มูลเหตุแห่งวิวาท ๑๐ ประการ

มูลเหตุแห่งวิวาท ๑๐ ประการ อะไรบ้าง คือ

ภิกษุทั้งหลายในธรรมวินัยนี้

๑. แสดงอนาบัติว่า ‘เป็นอาบัติ’

๒. แสดงอาบัติว่า ‘เป็นอนาบัติ’

๓. แสดงอาบัติเบาว่า ‘เป็นอาบัติหนัก’

๔. แสดงอาบัติหนักว่า ‘เป็นอาบัติเบา’

๕. แสดงอาบัติชั่วหยาบ ๑- ว่า ‘ไม่เป็นอาบัติชั่วหยาบ’

๖. แสดงอาบัติไม่ชั่วหยาบว่า ‘เป็นอาบัติชั่วหยาบ’

๗. แสดงอาบัติมีส่วนเหลือว่า ‘เป็นอาบัติไม่มีส่วนเหลือ ๒-’

๘. แสดงอาบัติไม่มีส่วนเหลือว่า ‘เป็นอาบัติมีส่วนเหลือ’

๙. แสดงอาบัติที่ทำคืนได้ว่า ‘เป็นอาบัติที่ทำคืนไม่ได้’

๑๐. แสดงอาบัติที่ทำคืนไม่ได้ว่า ‘เป็นอาบัติที่ทำคืนได้ ๓-’

อุบาลี มูลเหตุแห่งวิวาท ๑๐ ประการนี้แล

ทุติยวิวาทมูลสูตรที่ ๓ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ อาบัติชั่วหยาบ หมายถึงอาบัติปาราชิก ๔ สิกขาบท และอาบัติสังฆาทิเสส ๑๓ สิกขาบท ดู วินัยปิฎกแปล

@เล่มที่ ๑ ข้อ ๓๙๙ หน้า ๔๓๕

@๒ อาบัติมีส่วนเหลือ หมายถึงสังฆาทิเสส ถุลลัจจัย ปาจิตตีย์ ปาฏิเทสนียะ ทุกกฏ ทุพภาสิต อาบัติไม่มี

@ส่วนเหลือ หมายถึงปาราชิก ๔ (องฺ.เอกก.อ. ๑/๑๕๐/๘๕)

@๓ ข้อ ๔๓ ดู อังคุตตรนิกายแปล เล่มที่ ๒๐ ข้อ ๑๕๐-๑๕๙ หน้า ๒๑