๒. ภัททิยสูตร ที่ ๒

[๑๔๘] ๒ เอวมฺเม สุตํ ฯ เอกํ สมยํ ภควา สาวตฺถิยํ วิหรติ เชตวเน อนาถปิณฺฑิกสฺส อาราเม ฯ เตน โข ปน สมเยน อายสฺมา สารีปุตฺโต อายสฺมนฺตํ ลกุณฺฐกภทฺทิยํ เสกฺโขติ ๒ มญฺญมาโน ภิยฺโยโส มตฺตาย อเนกปริยาเยน ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสติ สมาทเปติ สมุตฺเตเชติ สมฺปหํเสติ ฯ อทฺทสา โข ภควา อายสฺมนฺตํ สารีปุตฺตํ อายสฺมนฺตํ ลกุณฺฐกภทฺทิยํ เสกฺโขติ ๓ มญฺญมานํ ภิยฺโยโส มตฺตาย อเนกปริยาเยน ธมฺมิยา กถาย สนฺทสฺเสนฺตํ สมาทเปนฺตํ สมุตฺเตเชนฺตํ สมฺปหํเสนฺตํ ฯ อถ โข #๑ ยุ. อโธ จ ฯ ๒ ม. เสกฺขํ ฯ ยุ. เสโขติ มญฺญมานํ ฯ ๓ โป. เสกฺขมญฺญมานํ ฯ ภควา เอตมตฺถํ วิทิตฺวา ตายํ เวลายํ อิมํ อุทานํ อุทาเนสิ อจฺฉิชฺชิ ๑ วฏฺฏํ พฺยาคา ๒ นิราสํ วิสุกฺขา สริตา น สนฺทติ ฉินฺนํ วฏฺฏํ น วตฺตติ เอเสวนฺโต ทุกฺขสฺสาติ ฯ ทุติยํ ฯ