๑๐. มารเธยยสูตร

[๒๓๗] ๑๐ วุตฺตํ เหตํ ภควตา วุตฺตมรหตาติ เม สุตํ ตีหิ ภิกฺขเว ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อติกฺกมฺม มารเธยฺยํ อาทิจฺโจว วิโรจติ กตเมหิ ตีหิ อิธ ภิกฺขเว ภิกฺขุ อเสกฺเขน สีลกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ อเสกฺเขน สมาธิกฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ อเสกฺเขน ปญฺญากฺขนฺเธน สมนฺนาคโต โหติ ฯ อิเมหิ โข ภิกฺขเว ตีหิ ธมฺเมหิ สมนฺนาคโต ภิกฺขุ อติกฺกมฺม มารเธยฺยํ อาทิจฺโจว วิโรจตีติ ฯ เอตมตฺถํ ภควา อโวจ ฯ ตตฺเถตํ อิติ วุจฺจติ สีลสมาธิปญฺญา ๑ จ ยสฺส เอเต สุภาวิตา อติกฺกมฺม มารเธยฺยํ อาทิจฺโจว วิโรจตีติ ฯ อยมฺปิ อตฺโถ วุตฺโต ภควตา อิติ เม สุตนฺติ ฯ ทสมํ ฯ วคฺโค ปฐโม ฯ ตสฺสุทฺทานํ มูลธาตุ อถ เวทนา ทุเว เอสนา จ ทุเว อาสวา ทุเว ตณฺหาโต

[๒] อถ มารเธยฺยโต วคฺคมาหุ ปฐมนฺติ มุตฺตมนฺติ ฯ __________________ #๑ ม. ยุ. สีลํ สมาธิ ปญฺญา จ ฯ ๒ โป. ม. ยุ. จ ฯ อิติวุตฺตเก ติกนิปาตสฺส ทุติยวคฺโค