๑๐. สาริปุตตสูตร

๑๐. สารีปุตตอุปสมสูตร

ว่าด้วยการระงับกิเลสของพระสารีบุตรเถระ

ข้าพเจ้าได้สดับมาอย่างนี้

สมัยหนึ่ง พระผู้มีพระภาคประทับอยู่ ณ พระเชตวัน อารามของอนาถบิณฑิก- เศรษฐี เขตกรุงสาวัตถี สมัยนั้น ท่านพระสารีบุตรนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายตรง พิจารณาถึงการระงับกิเลสลงได้หมดสิ้นของตน อยู่ในที่ไม่ไกลจากพระผู้มีพระภาค

พระผู้มีพระภาคได้ทอดพระเนตรเห็นท่านพระสารีบุตรผู้กำลังนั่งคู้บัลลังก์ ตั้งกายตรง พิจารณาถึงการระงับกิเลสได้หมดสิ้นของตนอยู่

ลำดับนั้น พระผู้มีพระภาคทรงทราบเนื้อความนั้นแล้ว จึงทรงเปล่งอุทานนี้ ในเวลานั้นว่า

@เชิงอรรถ :

@๑ ภวตัณหา หมายถึงความกำหนัดแห่งจิตที่สหรคตด้วยภวทิฏฐิ (อภิ.วิ. (แปล) ๓๕/๙๑๖/๕๗๓)

@๒ ชาติสงสาร ในที่นี้หมายถึงความเกิด (ขุ.อุ.อ. ๓๙/๒๘๙)

พุทธอุทาน

ภิกษุผู้มีจิตสงบและระงับกิเลสได้

ตัดตัณหาที่นำไปสู่ภพได้

มีชาติสงสารสิ้นแล้ว

ชื่อว่าเป็นผู้พ้นแล้วจากเครื่องผูกแห่งมาร

สารีปุตตอุปสมสูตรที่ ๑๐ จบ

เมฆิยวรรคที่ ๔ จบ

รวมพระสูตรที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. เมฆิยสูตร ๒. อุทธตสูตร

๓. โคปาลกสูตร ๔. ยักขปหารสูตร

๕. นาคสูตร ๖. ปิณโฑลสูตร

๗. สารีปุตตสูตร ๘. สุนทรีสูตร

๙. อุปเสนสูตร ๑๐. สารีปุตตอุปสมสูตร