ชัมพุกะ. ก็ใครยังป่าทั้งสิ้นให้สว่าง มาแล้วในปัจฉิมยาม?

พระศาสดา. ชนทั้งหลายมีพราหมณ์เป็นต้นในโลก จามแล้ว พลาดพลั้งแล้ว ย่อมกล่าวว่า ‘ขอความนอบน้อม จงมีแก่มหาพรหม’ อาศัยผู้ใด ผู้นั้นแหละเป็นท้าวมหาพรหม.

ชัมพุกะ. ก็ท่านเป็นผู้ยอดเยี่ยมแม้กว่าท้าวมหาพรหมหรือ?

พระศาสดา. เออ ชัมพุกะ เราแลเป็นพรหมยิ่งแม้กว่าพรหม.