พวกภิกษุ : ความหนาวเบียดเบียนพวกเรา สามเณร

สามเณร : ท่านขอรับ ธรรมดาในฤดูหนาว ท่านทั้งหลายควรห่มผ้ากัมพล เพราะผ้ากัมพลนั้น สามารถป้องกันหนาวได้

พวกภิกษุ : สามเณร เธอมีบุญมาก จึงได้ผ้ากัมพล พวกเราจักได้ผ้ากัมพลแต่ที่ไหน

สามเณรกล่าวว่า “ท่านขอรับ ถ้ากระนั้น พระผู้เป็นเจ้าทั้งหลายผู้มีความต้องการผ้ากัมพล จงมากับกระผมเถิด” แล้วให้บอกภิกษุในวิหารทั้งสิ้น ภิกษุทั้งหลายคิดว่า “พวกเราจักไปกับสามเณรแล้วนำผ้ากัมพลมา” อาศัยสามเณรผู้มีอายุ ๗ ปี ออกไปแล้วประมาณ ๑,๐๐๐ รูป สามเณรนั้นมิให้แม้จิตเกิดขึ้นว่า “เราจักได้ผ้ากัมพลแต่ที่ไหน เพื่อภิกษุประมาณเท่านี้” พาภิกษุเหล่านั้นบ่ายหน้าไปยังพระนคร