จริงอยู่ ทานที่บุคคลถวายดีแล้ว ย่อมมีอานุภาพเช่นนี้ สามเณรนั้นเที่ยวไปตามลำดับเรือนภายนอกพระนครเท่านั้น ได้ผ้ากัมพลประมาณ ๕๐๐ ผืนแล้ว จึงเข้าไปภายในพระนคร พวกมนุษย์นำผ้ากัมพลมาแต่ที่โน้นที่นี้ ส่วนบุรุษคนหนึ่งเดินไปโดยทางประตูแห่งร้านตลาด เห็นชาวร้านตลาดคนหนึ่งผู้นั่งคลี่ผ้ากัมพล ๕๐๐ ผืน จึงพูดว่า “ผู้เจริญ สามเณรรูปหนึ่งรวบรวมผ้ากัมพลมาอยู่ ท่านจงซ่อนผ้ากัมพลของท่านเสียเถิด”

ชาวร้านตลาด : ก็สามเณรนั้นถือเอาสิ่งของที่เขาให้แล้วหรือที่เขายังไม่ได้ให้

บุรุษ : ถือเอาสิ่งของที่เขาให้แล้ว

ชาวร้านตลาดพูดว่า “เมื่อเป็นเช่นนั้น ถ้าเราปรารถนา เราจักได้ให้ หากเราไม่ปรารถนา ก็จักไม่ให้ ท่านจงไปเสียเถิด” แล้วก็ส่งเขาไป ลักษณะคนตระหนี่