“ภิกษุทั้งหลาย ของน้อยที่บุคคลให้แล้ว ในหมู่ภิกษุเช่นใดมีผลมาก ของมากที่บุคคลให้แล้วในหมู่ภิกษุเช่นใดมีผลมากกว่า หมู่ภิกษุนี้ก็เป็นเช่นนั้น”

แม้สามเณรมีอายุ ๗ ปี ได้ผ้ากัมพล ๑,๐๐๐ ผืน ด้วยผลแห่งผ้ากัมพลผืนหนึ่งด้วยประการฉะนี้ เมื่อสามเณรนั้นอยู่ในเชตวันวิหาร พวกเด็กที่เป็นญาติมาสู่สำนักพูดจาปราศรัยเนื่องๆ สามเณรนั้นคิดว่า “อันเราเมื่ออยู่ในที่นี้ เมื่อเด็กที่เป็นญาติมาพูดอยู่ ไม่อาจที่จะไม่พูดได้ ด้วยการเนิ่นช้าคือการสนทนากับเด็กเหล่านี้ เราไม่อาจทำที่พึ่งแก่ตนได้ ไฉนหนอ เราเรียนกัมมัฏฐานในสำนักของพระศาสดาแล้ว พึงเข้าไปในป่า”

ติสสสามเณรนั้นเข้าไปเฝ้าพระศาสดา ถวายอภิวาทแล้วทูลให้พระศาสดาตรัส บอกกัมมัฏฐานจนถึงอรหัตตผล ไหว้พระอุปัชฌาย์แล้ว ถือบาตรและจีวรออกไปจากวิหารแล้วคิดว่า “ถ้าเราจักอยู่ในที่ใกล้ พวกญาติจะร้องเรียกเรา” จึงได้ไปสิ้นระยะทางประมาณ ๑๒๐ โยชน์

ครั้งนั้น สามเณรเดินไปทางประตูบ้านแห่งหนึ่งเห็นชายแก่คนหนึ่งจึงถามว่า “มหาอุบาสก วิหารในป่าของภิกษุทั้งหลายผู้อยู่ในประเทศนี้มีไหม”