สามเณรนั้นกำหนดอุปการะแล้ว จึงให้ปฏิญญาแก่มนุษย์เหล่านั้น เที่ยวบิณฑบาตในบ้านนั้นนั่นแลเป็นประจำ ก็ในขณะที่เขาไหว้แล้วๆ กล่าวเฉพาะ ๒ คำว่า “ขอท่านทั้งหลายจงถึงซึ่งความสุข จงพ้นจากทุกข์” แล้วหลีกไป สามเณรนั้นให้เดือนที่ ๑ และเดือนที่ ๒ ล่วงไปแล้ว ณ ที่นั้น เมื่อเดือนที่ ๓ ล่วงไป ก็บรรลุอรหัตตผลพร้อมด้วยปฏิสัมภิทา อุปัชฌาย์ไปเยี่ยมสามเณร

ครั้นเวลาปวารณาออกพรรษาแล้ว พระอุปัชฌาย์ของสามเณรนั้น เข้าไปเฝ้าพระศาสดา ถวายอภิวาทแล้ว กราบทูลว่า “ข้าแต่พระองค์ผู้เจริญ ข้าพระองค์จะไปยังสานักของติสสสามเณร” พระศาสดาตรัสว่า “ไปเถิด สารีบุตร” พระสารีบุตรเถระนั้น เมื่อพาภิกษุประมาณ ๕๐๐ รูป ซึ่งเป็นบริวารของตนหลีกไป กล่าวว่า “โมคคัลลานะผู้มีอายุ กระผมจะไปยังสำนักของติสสสามเณร” พระโมคคัลลานเถระกล่าวว่า “ท่านผู้มีอายุ แม้กระผมก็จักไปด้วย” แล้วก็ออกไปพร้อมกับภิกษุประมาณ ๕๐๐ รูป พระมหาสาวกทั้งปวง คือ พระมหากัสสปเถระ พระอนุรุทธเถระ พระอุบาลีเถระ พระปุณณเถระเป็นต้น ออกไปพร้อมกับภิกษุประมาณองค์ละ ๕๐๐ รูป โดยอุบายนั้นแล บริวารของพระมหาสาวกแม้ทั้งหมด ได้เป็นภิกษุประมาณ ๔๐,๐๐๐ รูป

อุบาสกผู้บำรุงสามเณรเป็นประจำ เห็นภิกษุเหล่านั้นผู้เดินทางประมาณ ๑๒๐ โยชน์ ถึงโคจรคามแล้ว ณ ประตูบ้านนั่นเองต้อนรับไหว้แล้ว

ลำดับนั้น พระสารีบุตรเถระถามอุบาสกนั้นว่า “อุบาสก วิหารอันตั้งอยู่ในป่าในประเทศนี้มีอยู่หรือ”