ภิกษุผู้ปฏิบัติควรเป็นผู้มีคมมีดโกนเป็นเครื่องเปรียบ

กดเพดานไว้ด้วยลิ้น สำรวมท้อง

[๗๒๓] ควรเป็นผู้มีจิตไม่ท้อแท้ และไม่ควรครุ่นคิดกังวลมาก

เป็นผู้หมดกลิ่นสาบ ๖- ไม่มีตัณหาและทิฏฐิอาศัย