๑๑. สุตตเปตวัตถุ

๑๑. สุตตเปตวัตถุ

เรื่องหญิงผู้ถวายด้ายได้ไปอยู่กับเปรต

(หญิงคนหนึ่งไปอยู่กับเวมานิกเปรตเป็นเวลา ๗๐๐ ปี เกิดความเบื่อหน่าย จึงกล่าวกับเวมานิกเปรตนั้นว่า)

เมื่อก่อน ฉันได้ถวายด้ายแก่ภิกษุซึ่งเข้าไปขอถึงเรือนของฉัน

ฉันได้เสวยวิบากซึ่งเป็นผลแห่งการถวายด้ายนั้น

อนึ่ง ผ้ามากมายหลายโกฏิบังเกิดมีแก่ฉัน

วิมานของฉันดารดาษไปด้วยดอกไม้ น่ารื่นรมย์ แสนจะงดงาม

ทั้งเทพบุตรเทพธิดาพากันมาชมไม่ขาดสาย

ฉันเลือกใช้สอยนุ่งและห่มตามปรารถนาถึงเพียงนี้

สรรพวัตถุซึ่งเป็นอุปกรณ์เครื่องปลื้มใจมากมายก็ยังไม่สิ้นไป

ฉันได้รับความสุขและความสำราญในวิมานนี้

เพราะอาศัยวิบากแห่งกรรมนั้นเอง

กลับไปยังมนุษยโลกแล้วจักทำบุญให้มากขึ้น

ลูกเจ้า ขอเจ้าจงนำฉันกลับไปยังมนุษยโลกเถิด

(เวมานิกเปรตกล่าวว่า)

ท่านมาอยู่ในวิมานนี้กว่า ๗๐๐ ปี เป็นคนแก่เฒ่าแล้ว

จะไปอยู่ในมนุษยโลกทำไม อนึ่ง ญาติของท่านตายไปหมดแล้ว

ท่านจากเปตโลกนี้ไปยังมนุษยโลกนั้นแล้วจักทำอะไรได้

(หญิงนั้นกล่าวว่า)

เมื่อฉันอยู่ที่วิมานนี้ ๗ ปี ๑- ได้เสวยทิพสมบัติและความสุข

อิ่มหนำแล้วกลับไปยังมนุษยโลกตามเดิม จักทำบุญให้มาก

ลูกเจ้า ขอท่านจงนำฉันไปส่งยังมนุษยโลกเถิด

@เชิงอรรถ :

@๑ คำว่า ๗ ปี ในที่นี้หมายถึง ๗๐๐ ปี นั้นเอง เพราะผู้ที่เสวยความสุขอันเป็นทิพย์ ย่อมไม่กำหนด

@วันเวลาที่ผ่านไป (ขุ.เป.อ. ๓๔๕/๑๕๘)

เวมานิกเปรตนั้นจับแขนหญิงนั้น

นำกลับไปส่งยังบ้านที่นางเกิดและเจริญวัย

แล้วพูดกับหญิงนั้นซึ่งกลายเป็นหญิงแก่มีกำลังน้อยที่สุดว่า

เธอจงบอกชนแม้อื่นในที่นี้ว่า

ท่านทั้งหลายจงทำบุญจะได้รับความสุข

มนุษย์ทั้งหลายย่อมเดือดร้อนเหมือนเปรตทั้งหลายที่เราเห็นแล้ว

เดือดร้อนอยู่เพราะไม่ได้ทำกรรมดีไว้

ก็หมู่สัตว์คือเทวดาและมนุษย์ทำกรรมมีสุขเป็นวิบากแล้ว

เป็นผู้ดำรงอยู่ในความสุข

สุตตเปตวัตถุที่ ๑๑ จบ