๑๒. กรรณมุณฑเปตวัตถุ

๑๒. กัณณมุณฑเปติวัตถุ

เรื่องนางเปรตผู้ถูกสุนัขกัณณมุณฑกัดกินเนื้อ

(พระเจ้าพาราณสีตรัสถามนางเวมานิกเปรตว่า)

สระโบกขรณีมีน้ำใสเย็น มีบันไดทองคำ

มีพื้นดาดด้วยทรายทองคำ

ในสระโบกขรณีนั้นมีต้นไม้สวยงาม มีกลิ่นหอมยวนใจ

ดาดดื่นไปด้วยหมู่ไม้นานาพันธุ์

ตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมต่างๆ

ดารดาษไปด้วยบัวนานาชนิด รายล้อมไปด้วยบัวขาว

มีกลิ่นหอมเจริญใจ

ยามต้องลมรำเพยพัดก็โชยกลิ่นหอมระรื่นฟุ้งขจรไป

ระงมไปด้วยเสียงหงส์และนกกะเรียน

นกจักรพาก ๑- มาส่งเสียงร้องไพเราะจับใจ

@เชิงอรรถ :

@๑ นกชนิดหนึ่ง อยู่ในวงศ์นกเป็ดน้ำ (พจนานุกรม ฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. ๒๕๒๕)

ขวักไขว่ไปด้วยฝูงทิชาชาติ ๑- นานาชนิด

มีเสียงร้องของนกนานาชนิด ไพเราะจับใจ

มีไม้ผล ไม้ดอกนานาพันธุ์

ไม่มีเมืองใดในมนุษย์เหมือนเมืองของท่านนี้

ปราสาทของท่านมีมาก สำเร็จแล้วด้วยทองคำและเงิน

ส่องแสงสว่างโชติช่วงโดยรอบทั้ง ๔ ทิศ

ทาสี ๕๐๐ คน ประดับด้วยกำไลทองคำ

นุ่งห่มผ้าทองคำ คอยบำเรอท่าน

ท่านมีบัลลังก์ทองคำและเงินจำนวนมาก

ปูลาดด้วยหนังชะมดและผ้าโกเชาว์ ๒- ที่เขาจัดเตรียมไว้แล้ว

ท่านจะเข้าบรรทมบนบัลลังก์ใดก็สำเร็จสมประสงค์ทุกอย่าง

เมื่อถึงเที่ยงคืน ท่านลุกจากบัลลังก์นั้นไป

ลงไปสู่สวนรอบสระโบกขรณี

ยืนอยู่ที่ริมสระนั้นซึ่งมีหญ้าเขียวอ่อนนุ่ม

ทันใดนั้น สุนัขชื่อกัณณมุณฑกะก็ขึ้นมาจากสระนั้น

กัดอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน

เมื่อใดท่านถูกสุนัขกัดกินเหลือแต่ร่างกระดูก

เมื่อนั้น ท่านจึงลงสู่สระโบกขรณี

ร่างกายก็กลับเป็นเหมือนเดิม

ภายหลังจากเวลาที่ลงสระโบกขรณี

ท่านกลับมีอวัยวะน้อยใหญ่บริบูรณ์ งดงาม ดูน่ารัก

นุ่งห่มผ้า มาสู่สำนักเรา

@เชิงอรรถ :

@๑ นก ได้ชื่อว่า ทิชาชาติ เพราะเกิด ๒ หน คือ คลอดจากท้องมารดาเป็นฟองไข่หนหนึ่ง และถูกฟักจน

@คลอดเป็นตัวอีกหนหนึ่ง

@๒ พรมที่ทำด้วยขนแกะที่มีขนยาว (ขุ.เป.อ. ๓๕๔/๑๖๗)

เมื่อก่อนท่านได้ทำกรรมชั่วทางกาย วาจา ใจอะไรไว้หรือ

เพราะผลกรรมอะไร

สุนัขกัณณมุณฑกะจึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของท่าน

(นางเวมานิกเปรตกราบทูลว่า)

มีคหบดีคนหนึ่ง เป็นอุบาสก มีศรัทธา อยู่ในเมืองกิมพิลา

หม่อมฉันเป็นภรรยาของเขา เป็นคนทุศีล ประพฤตินอกใจเขา

เมื่อหม่อมฉันประพฤตินอกใจเขา

สามีจึงพูดดังนี้ว่า การที่เธอประพฤตินอกใจฉันแล้วปกปิดไว้

เป็นการไม่เหมาะ ไม่สมควร

และหม่อมฉันนั้นได้กล่าวเท็จสาบานอย่างร้ายแรงว่า

ฉันไม่ได้ประพฤตินอกใจท่านทางกายหรือทางใจ

ถ้าฉันประพฤตินอกใจท่านทางกายหรือทางใจ

ขอให้สุนัขกัณณมุณฑกะตัวนี้จงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของฉันเถิด

ผลกรรมชั่วและการกล่าวเท็จทั้งสองนั้น

หม่อมฉันได้เสวยแล้วเป็นเวลา ๗๐๐ ปี

เพราะกรรมอันชั่วช้าสุนัขกัณณมุณฑกะ

จึงกัดกินอวัยวะน้อยใหญ่ของหม่อมฉัน

ขอเดชะพระองค์ผู้ประเสริฐ

พระองค์ทรงมีอุปการะแก่หม่อมฉันมาก

เสด็จมา ณ ที่นี้เพื่อประโยชน์แก่หม่อมฉัน

หม่อมฉันพ้นแล้วจากสุนัขกัณณมุณฑกะ

หายโศก ไม่มีภัยแต่ที่ไหนๆ

ขอเดชะ หม่อมฉันขอถวายบังคมพระองค์

ขอประนมอัญชลีวิงวอนว่า ขอพระองค์จงเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์

รื่นรมย์อยู่กับหม่อมฉันเถิดเพคะ

(พระราชาตรัสว่า)

ฉันเสวยกามสุขอันเป็นทิพย์และรื่นรมย์กับเธอแล้ว

เชิญเถิดนางงาม ฉันอ้อนวอนเธอ

ขอจงรีบนำฉันกลับเถิด

กัณณมุณฑเปติวัตถุที่ ๑๒ จบ