๓. รถการีเปตวัตถุ

๓. รถการเปติวัตถุ

เรื่องนางเวมานิกเปรตผู้อาศัยอยู่ที่สระรถการ

(มาณพคนหนึ่งถามนางเวมานิกเปรตตนหนึ่งว่า)

นางเทวีผู้มีอานุภาพมาก

เธอขึ้นวิมานที่มีเสาแก้วไพฑูรย์งามผุดผ่อง

แสนจะงดงาม สถิตอยู่ในวิมานนั้น

ดังดวงจันทร์ในวันเพ็ญเด่นอยู่บนท้องฟ้า

เธอมีรัศมีเรืองรองดังทองคำ

มีรูปโฉมเลอเลิศ น่าดูน่าชมยิ่งนัก

นั่งอยู่แต่ผู้เดียวบนบัลลังก์อันประเสริฐสุด มีค่ามาก

เธอไม่มีสามีหรือ

สระโบกขรณีของเธอเหล่านี้

โดยรอบมีดอกไม้ต่างๆ อยู่มาก มีบัวขาวมาก

โดยรอบลาดด้วยทรายทองคำ

ในสระโบกขณีนั้นหาเปือกตมและจอกแหนมิได้

และมีฝูงหงส์น่าดูน่าชม น่ารื่นรมย์ใจ

ว่ายเวียนอยู่ในน้ำไม่ขาดสาย

ทั้งหมดมีเสียงไพเราะ

พากันมาชุมนุมส่งเสียงร้องอย่างไพเราะดังเสียงกลอง

เธอรุ่งเรืองด้วยเทวฤทธิ์

มีบริวารยศ ยืนพิงอยู่ในเรือ

เธอผู้มีคิ้วโก่งดำสนิท

มีหน้ายิ้มแย้ม พูดจาน่ารัก

มีอวัยวะทุกส่วนงาม รุ่งเรืองยิ่งนัก

วิมานนี้ปราศจากธุลี

ตั้งอยู่บนภาคพื้นราบเรียบ

มีสวนป่าซึ่งชวนให้ยินดีเพลิดเพลินเจริญใจ

แน่ะนารีผู้มองแล้วไม่เบื่อ

เราปรารถนาที่จะอยู่บันเทิงร่วมกับเธอในสวนนันทวันของเธอนี้

(นางเวมานิกเปรตกล่าวว่า)

ท่านจงทำกรรมซึ่งจะให้ท่านได้เสวยผลในวิมานของฉันนี้

และจิตของท่านจงน้อมมาในวิมานนี้ด้วย

ท่านครั้นทำกรรมซึ่งเป็นเหตุให้ได้เสวยผลในวิมานนี้แล้ว

จักได้ฉันผู้จะทำให้ท่านสมความปรารถนาได้ด้วยประการอย่างนี้

มาณพนั้นรับคำนางเวมานิกเปรตนั้นแล้ว

จึงได้ทำกุศลกรรมซึ่งเป็นเหตุให้ได้เสวยผลในวิมานนั้น

แล้วก็ได้อยู่ร่วมกับนางเวมานิกเปรตนั้น

รถการเปติวัตถุที่ ๓ จบ

ภาณวารที่ ๒ จบ