๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ

๑๒. อัมพวนเปตวัตถุ

เรื่องเปรตเฝ้าสวนมะม่วง

(พวกพ่อค้าได้ถามเวมานิกเปรตตนหนึ่งว่า)

สระโบกขรณีของท่านนี้แสนจะน่ารื่นรมย์

มีพื้นราบเรียบ มีท่าน้ำงดงาม มีน้ำมาก

มีดอกไม้บานสะพรั่ง ขวักไขว่ด้วยหมู่ภมร

ท่านได้สระโบกขรณีเป็นที่เจริญใจนี้มาอย่างไร

สวนมะม่วงของท่านนี้แสนจะน่ารื่นรมย์

กำลังเผล็ดผล มีดอกบานสพรั่ง ขวักไขว่ไปด้วยหมู่ภมร

นำความสุขมาให้ ทุกฤดูกาล

ท่านได้วิมานนี้มาอย่างไร

(เวมานิกเปรตนั้นตอบว่า)

ข้าพเจ้าได้สวนมะม่วงมีร่มเงาเย็นน่ารื่นรมย์ใจในที่นี้

เพราะทานที่ธิดาของข้าพเจ้าถวายมะม่วงสุก

น้ำ ข้าวยาคูแล้วอุทิศให้

(ธิดาของเปรตนั้นบอกลูกของตนเองว่า)

ขอลูกจงดูผลแห่งทาน ความข่มใจ

และความสำรวมที่เห็นผลทันตาอย่างนี้

แม่เป็นสาวใช้ มาเป็นลูกสะใภ้เป็นใหญ่ในเรือนในตระกูลของลูก

(ภายหลังวันหนึ่ง พระศาสดาทรงเห็นนางมีญาณแก่กล้า จึงแผ่รัศมีไปแสดง พระองค์ให้ปรากฏดุจประทับยืนอยู่เฉพาะหน้า แล้วได้ตรัสคาถานี้ว่า)

สิ่งที่ไม่น่าชอบใจย่อมครอบงำผู้ประมาทโดยอาการที่น่าชอบใจ

สิ่งที่ไม่น่ารักย่อมครอบงำผู้ประมาทโดยอาการที่น่ารัก

และสิ่งที่เป็นทุกข์ย่อมครอบงำผู้ประมาทได้โดยอาการที่เป็นสุข

อัมพวนเปตวัตถุที่ ๑๒ จบ