๑๒. ปติพพตาวิมาน ที่ ๒
เล่มที่ ๒๖ · ข้อ ๑๒ · บรรทัด ๓๐๐
คัดจากอรรถกถาบาลี อักษรไทย ตัวบทจาก 84000.org
อรรถกถาบาลี อักษรไทย
๑๒. ทุติยปติพฺพตาวิมานวณฺณนา
เวฬุริยถมฺภนฺติ ทุติยปติพฺพตาวิมานํ. ตสฺส กา อุปฺปตฺติ? สาวตฺถิยํ กิร อญฺญตรา อุปาสิกา ปติพฺพตา หุตฺวา สทฺธา ปสนฺนา ปญฺจ สีลานิ สุวิสุทฺธานิ กตฺวา รกฺขิ, ยถาวิภวญฺจ ทานานิ อทาสิ, สา กาลํ กตฺวา ตาวตึสภวเน อุปฺปชฺชิ. เสสํ เหฏฺฐา วุตฺตนยเมว.
"เวฬุริยถมฺภํ รุจิรํ ปภสฺสรํ
วิมานมารุยฺห อเนกจิตฺตํ
@เชิงอรรถ: ๑ สี. ปติฏฺฐานํ
ตตฺถ'จฺฉสิ เทวิ มหานุภาเว
อุจฺจาวจา อิทฺธิ วิกุพฺพมานา.
อิมา จ เต อจฺฉราโย สมนฺตโต
นจฺจนฺติ คายนฺติ ปโมทยนฺติ จ.
เทวิทฺธิปตฺตาสิ มหานุภาเว
มนุสฺสภูตา กิมกาสิ ปุญฺญํ
เกนาสิ เอวญฺชลิตานุภาวา
วณฺโณ จ เต สพฺพทิสา ปภาสตี"ติ ปุจฺฉิ.
สา เทวตา อตฺตมนา โมคฺคลฺลาเนน ปุจฺฉิตา
ปญฺหํ ปุฏฺฐา วิยากาสิ ยสฺส กมฺมสฺสิทํ ผลํ.
"อหํ มนุสฺเสสุ มนุสฺสภูตา
อุปาสิกา จกฺขุมโต อโหสึ
ปาณาติปาตา วิรตา อโหสึ
โลเก อทินฺนํ ปริวชฺชยิสฺสํ.
อมชฺชปา นาปิ ๑- มุสา อภาณึ ๒-
สเกน สามินา ๓- อโหสึ ตุฏฺฐา
อนฺนญฺจ ปานญฺจ ปสนฺนจิตฺตา
สกฺกจฺจ ทานํ วิปุลํ อทาสึ.
เตน เม'ตาทิโส วณฺโณ เตน เม อิธ มิชฺฌติ
อุปฺปชฺชนฺติ จ เม โภคา เย เกจิ มนโส ปิยา.
@เชิงอรรถ: ๑ ฉ.ม. โน จ ๒ สี. อภาสึ ๓ สี. สามินาว
อกฺขามิ เต ภิกฺขุ มหานุภาว
มนุสฺสภูตา ยมกาสิ ๑- ปุญฺญํ
เตนมฺหิ เอวญฺชลิตานุภาวา
วณฺโณ จ เม สพฺพทิสา ปภาสตี"ติ วิสฺสชฺเชสิ.
#[๑๐๑] ตตฺถ เวฬุริยถมฺภนฺติ เวฬุริยมณิมยถมฺภํ. รุจิรนฺติ รมณียํ. ปภสฺสรนฺติ อติวิย ภาสุรํ. อุจฺจาวจาติ อุจฺจา จ อวจา จ. วิวิธาติ อตฺโถ.
#[๑๐๔-๕] อุปาสิกาติ สรณคมเนน อุปาสิกาลกฺขเณ ฐิตา. วุตฺตํ หิ:-
"ยโต โข มหานาม อริยสาวโก พุทฺธํ สรณํ คโต โหติ,
ธมฺมํ สรณํ คโต โหติ, สํฆํ สรณํ คโต โหติ, เอตฺตาวตา โข
มหานาม อริยสาวโก อุปาสโก โหตี"ติ. ๒-
จกฺขุมโตติ ปญฺจหิ จกฺขูหิ จกฺขุมโต พุทฺธสฺส ภควโต. เอวํ อุปาสิกาภาว- กิตฺตเนน อาสยสุทฺธึ ทสฺเสตฺวา ปโยคสุทฺธึ ทสฺเสตุํ "ปาณาติปาตา วิรตา"ติอาทิ วุตฺตํ. ตตฺถ สเกน สามินา อโหสึ ตุฏฺฐาติ มิจฺฉาจารา เวรมณึ อาห. เสสํ เหฏฺฐา วุตฺตสทิสเมว.
ทุติยปติพฺพตาวิมานวณฺณนา นิฏฺฐิตา.
@เชิงอรรถ: ๑ ก. ยมหํ อกาสึ ๒ สํ.มหา. ๑๙/๑๐๓๓/๓๔๓
ที่มา: อรรถกถาบาลี อักษรไทย เล่มที่ ๓๐ จาก 84000.org
รายงานข้อผิดพลาด