๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา

๒. เตกิจฉกานิเถรคาถา

ภาษิตของพระเตกิจฉกานิเถระ

(มารกล่าวว่า)

ข้าวเปลือกเขาเก็บไว้ในฉาง

ข้าวสาลีก็ยังอยู่ในลาน

ข้าพเจ้าไม่ได้ก้อนข้าว

บัดนี้ยังจะทำอย่างไร

(พระเตกิจฉกานิเถระกล่าวว่า)

ท่านเลื่อมใสแล้ว

จงระลึกถึงพระพุทธเจ้า

ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้

จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้วเบิกบานใจเนืองๆ

ท่านเลื่อมใสแล้ว

จงระลึกถึงพระธรรม

ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้

จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้ว เบิกบานใจเนืองๆ

ท่านเลื่อมใสแล้ว

จงระลึกถึงพระสงฆ์

ซึ่งมีพระคุณหาประมาณมิได้

จะเป็นผู้มีสรีระที่ปีติถูกต้องแล้ว เบิกบานใจเนืองๆ

(มารกล่าวว่า)

ท่านอยู่กลางแจ้ง

ตลอดราตรีที่เย็น ซึ่งเป็นฤดูหนาวเหล่านี้

ท่านอย่าได้ถูกความหนาวรบกวน เบียดเบียนเลย

นิมนต์เข้าวิหารซึ่งมีบานประตูหน้าต่างมิดชิดเถิด

(พระเตกิจฉกานิเถระกล่าวว่า)

เราจะสัมผัสอัปปมัญญาทั้งสี่ ๑-

และจะมีความสุข อยู่ด้วยอัปปมัญญาเหล่านั้น

เราจะอยู่อย่างไม่หวั่นไหว

ไม่เดือดร้อน เพราะความหนาวอยู่

๓. มหานาคเถรคาถา

ภาษิตของพระมหานาคเถระ

(พระมหานาคเถระได้กล่าว ๖ คาถาไว้ดังนี้ว่า)

ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ผู้นั้น ย่อมเสื่อมจากพระสัทธรรม

เหมือนปลาในน้ำน้อย

ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ผู้นั้น ไม่งอกงามในพระสัทธรรม

เหมือนพืชเน่าในไร่นา

ผู้ใดไม่มีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ผู้นั้น ย่อมอยู่ห่างไกลจากนิพพาน

ในพระศาสนาของพระศาสดาผู้เป็นพระธรรมราชา

ผู้ใดมีความเคารพในเพื่อนพรหมจารีทั้งหลาย

ผู้นั้น ย่อมไม่เสื่อมจากพระสัทธรรม

เหมือนปลาในน้ำมาก

@เชิงอรรถ :

@๑ อัปปมัญญา ๔ คือ พรหมวิหาร ๔ (๑. เมตตา ความรักใคร่ปรารถนาดีอยากให้เขามีความสุข ๒. กรุณา

@ความสงสารคิดช่วยให้พ้นทุกข์ ๓. มุทิตา ความยินดีในเมื่อผู้อื่นมีสุข ๔. อุเบกขา ความมีใจเป็นกลาง ไม่

@เอนเอียงเพราะรักเพราะชัง) ที่ชื่อว่าอัปปมัญญาเพราะแผ่ไปโดยไม่มีประมาณในสัตว์ในบุคคล ไม่จำกัดขอบเขต

@(ขุ.เถร.อ. ๒/๓๘๖/๙๘)