๕. กัปปเถรคาถา

๕. กัปปเถรคาถา

ภาษิตของพระกัปปเถระ

(พระศาสดาตรัสอสุภกถาสอนพระเจ้ากัปปะนั้นด้วยพระคาถาเหล่านี้ว่า)

ร่างกายนี้เต็มไปด้วยของโสโครกและมลทินต่างๆ

มีหลุมคูถใหญ่เป็นที่เกิด เป็นดุจบ่อน้ำครำที่มีมานาน

เป็นดุจฝีใหญ่ เป็นดุจแผลใหญ่

เป็นกายเต็มไปด้วยหนองและเลือด เต็มไปด้วยหลุมคูถ

มีน้ำไหลออกเป็นนิตย์ หลั่งของเน่าเสียออกอยู่ประจำ

มีเส้นเอ็นใหญ่ ๖๐ เส้นรัดรึงไว้

มีเครื่องฉาบทาคือเนื้อฉาบทาไว้ มีเสื้อคือหนังหุ้มห่อไว้

เป็นกายเปื่อยเน่า ไม่มีประโยชน์

เชื่อมต่อไว้ด้วยโครงกระดูก

เกี่ยวร้อยไว้ด้วยด้ายคือเส้นเอ็น

ผลัดเปลี่ยนอิริยาบถได้ เพราะมีมหาภูตรูป ๔

ชีวิตินทรีย์ ลมอัสสาสะ ปัสสาสะ ๑-

และวิญญาณเป็นต้นเกี่ยวเนื่องกัน

นรชนผู้มีจิตเป็นไปตามความปรารถนา

ดำเนินไปสู่ความตายอย่างแน่นอน

อยู่ใกล้มัจจุราช ละทิ้งร่างกายไว้ในโลกนี้เอง

ร่างกายที่ถูกอวิชชาหุ้มห่อไว้

ถูกกิเลสเครื่องร้อยรัด ๔ อย่างร้อยรัดไว้

เป็นกายจมลงในห้วงน้ำคือกิเลส

ถูกข่ายคืออนุสัยกิเลสปกคลุมไว้

@เชิงอรรถ :

@๑ ลมหายใจออกหายใจเข้า

ประกอบด้วยนิวรณ์ ๕ เพียบพร้อมด้วยวิตก

ถูกรากเหง้าแห่งภพคือตัณหารัดรึง

ถูกเครื่องปิดบังคือโมหะปิดบังไว้

ร่างกายนี้ถูกเครื่องหมุนคือกรรมให้หมุนไป จึงหมุนไปอย่างนี้

สมบัติ(ที่มีอยู่ในร่างกายนี้)มีวิบัติเป็นที่สุด

ย่อมมีความพลัดพรากกันเป็นธรรมดา

เหล่าปุถุชนผู้โง่เขลาซึ่งยึดถือร่างกายนี้ว่าเป็นของเรา

ย่อมทำสังสารวัฏที่น่ากลัวให้เจริญ ทั้งยึดภพใหม่ไว้

เหล่ากุลบุตรผู้เป็นบัณฑิตซึ่งละร่างกายที่น่ารังเกียจนี้

คลายอวิชชา และภวตัณหาซึ่งเป็นรากเหง้าแห่งภพได้แล้ว

จักปรินิพพานอย่างไม่มีอาสวะ

เหมือนคนที่ต้องการความสุขอยากมีชีวิตอยู่

เห็นอสรพิษตัวเปื้อนคูถแล้วก็หลีกหนีไปฉะนั้น