๑. สีลวเถรคาถา

๑๒. ทวาทสกนิบาต

๑. สีลวเถรคาถา

ภาษิตของพระสีลวเถระ

(พระสีลวเถระแสดงธรรมด้วยคาถาเหล่านี้ว่า)

กุลบุตรในสัตว์โลกนี้ผู้ใคร่ประโยชน์

พึงศึกษาศีลนั่นแหละให้เป็นอันศึกษาดีแล้วในโลกนี้

เพราะศีลที่รักษาแล้ว ย่อมนำสมบัติทุกประเภทมาให้ได้

ผู้มีปัญญาเมื่อปรารถนาความสุข ๓ อย่าง

คือ การสรรเสริญ ๑ การได้ความปลื้มใจ ๑

การตายไปแล้วบันเทิงในสวรรค์ ๑

ควรรักษาศีล

เพราะผู้มีศีล มีความสำรวม ย่อมได้มิตรมาก

ส่วนผู้ทุศีล ประพฤติแต่ความชั่ว ย่อมแตกจากมิตร

นรชนผู้ทุศีลย่อมได้รับการตำหนิและติเตียน

นรชนผู้มีศีลย่อมได้รับความยกย่องชมเชยและสรรเสริญทุกเมื่อ

ศีลเป็นเบื้องต้น เป็นที่ตั้ง

เป็นบ่อเกิดแห่งคุณความดีทั้งหลาย

เป็นประธานแห่งธรรมทั้งปวง

เพราะฉะนั้น พึงชำระศีลให้บริสุทธิ์

สังวรศีล เป็นเครื่องกั้นทุจริต ทำจิตให้ร่าเริง

และเป็นท่าสำหรับหยั่งลงมหาสมุทรคือนิพพาน

ของพระพุทธเจ้าทุกพระองค์

เพราะฉะนั้น ควรชำระศีลให้บริสุทธิ์

ศีลเป็นกำลังหาสิ่งเปรียบปานมิได้

เป็นอาวุธชั้นเยี่ยม เป็นอาภรณ์อันประเสริฐ

เป็นเกราะบังอย่างน่าอัศจรรย์

ศีลเป็นสะพานอันมีพลังมาก มีกลิ่นหอมอย่างยิ่ง

เป็นเครื่องลูบไล้อย่างประเสริฐ

ซึ่งเป็นเหตุให้ผู้มีศีล มีชื่อเสียง ระบือไปทั่วทุกทิศ

ศีลเป็นกำลังที่ดีเลิศ เป็นเสบียงเดินทางชั้นเยี่ยม

เป็นยานพาหนะชั้นประเสริฐ

ซึ่งเป็นเหตุให้ผู้มีศีลไปได้ทั่วทุกทิศ

คนพาลมีใจไม่ตั้งมั่นในศีล ย่อมได้รับการติฉินนินทาในโลกนี้

และตายไปแล้ว ย่อมได้รับทุกข์โทมนัสในอบายภูมิ

ย่อมได้รับทุกข์โทมนัสในที่ทั่วไป

ธีรชนตั้งมั่นดีในศีล ย่อมได้รับชื่อเสียงในโลกนี้

และตายไปแล้ว ย่อมได้รับสุขโสมนัสในสวรรค์

ย่อมได้รับสุขโสมนัสในที่ทั่วไป

ศีลเท่านั้นเป็นเลิศในโลกนี้

ส่วนผู้มีปัญญาเป็นผู้สูงสุดทั้งในหมู่มนุษย์และหมู่เทวดา

ชัยชนะก็เพราะศีลและปัญญา