ปุณณิกาเถรีคาถา

๑๒. โสฬสกนิบาต

๑. ปุณณาเถรีคาถา

ภาษิตของพระปุณณาเถรี

พระปุณณาเถรี(ได้กล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

เราเป็นคนตักน้ำ กลัวต่อภัยคืออาชญาของนาย

ถูกภัยคือวาจาและโทสะของนายบีบคั้นแล้ว

จึงลงตักน้ำเป็นประจำ แม้หน้าหนาว

ท่านพราหมณ์ ท่านกลัวอะไรนะ จึงลงอาบน้ำเป็นประจำ

ทั้งมีตัวสั่นเทา ประสบความหนาวอย่างหนัก

(พราหมณ์กล่าวตอบด้วยภาษิตเหล่านี้ว่า)

แม่ปุณณาผู้เจริญ ก็ท่านรู้อยู่ว่า

ฉันกำลังทำกุศลกรรมอันจะปิดกั้นบาปกรรม

ที่ตัวได้ก่อไว้ ยังจะสอบถามอีก

ผู้ใดไม่ว่าแก่หรือหนุ่มก่อบาปกรรมไว้

แม้ผู้นั้นย่อมพ้นจากบาปกรรมได้อย่างสิ้นเชิงก็เพราะการอาบน้ำ

(พระปุณณาเถรีกล่าวภาษิตเหล่านี้ว่า)

ใครหนอช่างไม่รู้ มาบอกความนี้แก่ท่านซึ่งไม่รู้ว่า

คนจะพ้นจากบาปกรรมได้ก็เพราะการอาบน้ำ

พวกกบ เต่า งู จระเข้ และสัตว์เหล่าอื่น

ที่เที่ยวหากินอยู่ในน้ำทั้งหมดก็คงพากันไปสวรรค์แน่แท้

คนฆ่าแกะ คนฆ่าสุกร ชาวประมง พรานเนื้อ

โจร เพชฌฆาต และคนที่ก่อบาปกรรมอื่นๆ แม้เหล่านั้น

ก็จะพึงพ้นจากบาปกรรมได้เพราะการอาบน้ำ

ถ้าแม่น้ำเหล่านี้จะพึงนำบาปที่ท่านก่อไว้แต่ก่อนไปได้

แม่น้ำเหล่านี้ก็จะพึงนำทั้งบุญของท่านไปด้วย

ท่านก็จะพึงเป็นผู้ห่างจากบุญกรรมนั้นไป

ท่านพราหมณ์ ท่านกลัวบาปใด จึงลงอาบน้ำเป็นประจำ

ท่านก็อย่าได้ทำบาปอันนั้น

ขอความหนาวเย็นอย่าได้ทำลายผิวท่านเลย

(พราหมณ์กล่าวตอบด้วยภาษิตว่า)

ท่านนำฉันผู้เดินทางผิดมาสู่ทางที่พระอริยะเดินแล้วด้วยดี

แม่ปุณณาผู้เจริญ ฉันขอถวายผ้าสาฏกสำหรับสรงน้ำนี้แก่ท่าน

(พระปุณณาเถรีได้กล่าวตอบด้วยภาษิตเหล่านี้ว่า)

ผ้าสาฏกจงเป็นของท่านตามเดิมเถิด เราไม่ต้องการผ้าสาฏก

ถ้าท่านกลัวทุกข์ ถ้าทุกข์ไม่น่ารักสำหรับท่าน

ท่านก็อย่าได้ก่อกรรมชั่วทั้งในที่แจ้งและในที่ลับ

ถ้าท่านจะทำ หรือกำลังทำกรรมชั่ว

ท่านถึงจะเหาะหนีไป ก็ไม่พ้นจากทุกข์ไปได้เลย

ถ้าท่านกลัวทุกข์ ถ้าทุกข์ไม่น่ารักสำหรับท่าน

ท่านจงถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ผู้คงที่

ว่าเป็นที่พึ่งที่ระลึกเถิด จงสมาทานศีล

ข้อนั้นแหละจะเป็นความหลุดพ้นแก่ท่าน

(พราหมณ์กล่าวตอบด้วยภาษิตเหล่านี้ว่า)

ฉันขอถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม และพระสงฆ์ ผู้คงที่

ว่าเป็นที่พึ่งที่ระลึก ขอสมาทานศีล ข้อนั้นจะเป็นประโยชน์แก่ฉัน

เมื่อก่อน ฉันเป็นเผ่าพันธุ์แห่งพระพรหม

วันนี้ ฉันเป็นพราหมณ์จริง ฉันได้วิชชา ๓ มีความสวัสดี

จบเวท และเป็นผู้ล้างบาปได้แล้ว

โสฬสกนิบาต จบ