๕. อัมพวิมาน

๕. อัมพวิมาน

ว่าด้วยวิมานที่เกิดขึ้นแก่บุรุษผู้รับจ้างรดน้ำต้นมะม่วง

ได้ถวายน้ำสรงแด่พระสารีบุตร

(พระมหาโมคคัลลานเถระถามเทพบุตรตนหนึ่งว่า)

วิมานมีเสาทำด้วยแก้วมณีนี้สูงมาก วัดโดยรอบได้ ๑๒ โยชน์

เป็นปราสาท ๗๐๐ ยอด ดูโอฬาร มีเสาประดิษฐ์ด้วยแก้วไพฑูรย์

มีพื้นปูลาดด้วยแผ่นทองคำสวยงาม

ท่านสถิต ดื่ม กินอยู่ในวิมานนั้น

มีทวยเทพพากันมาบรรเลงพิณทิพย์ดังไพเราะ

ในวิมานของท่านนี้มีเบญจกามคุณอันเป็นทิพรส

และเหล่าเทพนารีประดับด้วยอาภรณ์ทองคำฟ้อนรำอยู่

[๑๑๔๘-๑๑๔๙] เพราะบุญอะไรท่านจึงมีผิวพรรณงามเช่นนี้ ฯลฯ

และมีรัศมีกายสว่างไสวไปทั่วทุกทิศอย่างนี้

เทพบุตรนั้นดีใจที่พระมหาโมคคัลลานเถระถาม

จึงตอบปัญหาผลกรรมไปตามที่พระเถระถามว่า

เมื่อพระอาทิตย์กำลังแผดแสงในเดือนท้ายฤดูร้อน

ข้าพเจ้าเป็นคนรับจ้างรดน้ำสวนมะม่วงของคนเหล่าอื่น

ขณะนั้น พระสารีบุตรซึ่งเหน็ดเหนื่อยกาย

แต่ใจมิได้เหน็ดเหนื่อย ได้เดินมาทางสวนมะม่วงนั้น

ข้าพเจ้ากำลังรดน้ำต้นมะม่วงเห็นท่านกำลังเดินมา

จึงได้กล่าวว่า ขอโอกาสเถิดขอรับ กระผมขอนิมนต์ให้ท่านสรงน้ำ

ข้อนั้นจะนำความสุขมาให้กระผม

พระคุณเจ้าสารีบุตรวางบาตรจีวรไว้ เหลือผ้าสบงผืนเดียว

นั่งที่ร่มเงาโคนต้นไม้ เพื่ออนุเคราะห์ข้าพเจ้านั้น

ข้าพเจ้ามีจิตเลื่อมใส นำน้ำใสมาถวายให้ท่าน

ซึ่งมีผ้าสบงผืนเดียวสรงที่ร่มเงาโคนต้นไม้

ต้นมะม่วงเราก็รดน้ำแล้ว สมณะเราก็ให้สรงน้ำแล้ว

และบุญมิใช่น้อยเราก็ขวนขวายแล้ว เพราะเหตุดังนี้

คนผู้นั้นจึงมีปีติซาบซ่านไปทั่วกายของตน

ชาตินั้น ข้าพเจ้าได้ทำกรรมมีประมาณเท่านี้นั่นเอง

ละร่างมนุษย์แล้ว มาเกิดยังสวนนันทวัน

ข้าพเจ้ามีหมู่เทพอัปสรฟ้อนรำขับร้องห้อมล้อม

รื่นรมย์อยู่ในสวนนันทวันอันน่ารื่นรมย์

มีหมู่นกนานาชนิดมากมาย

อัมพวิมานที่ ๕ จบ