๙. มัฏฐกุณฑลีวิมาน

๙. มัฏฐกุณฑลีวิมาน

ว่าด้วยวิมานที่เกิดขึ้นแก่มัฏฐกุณฑลีมาณพ

ผู้ทำใจให้เลื่อมใสในพระพุทธเจ้าก่อนสิ้นใจ

(พราหมณ์ถามเทพบุตรตนนั้นว่า)

เจ้าประดับตกแต่งร่างกาย ใส่ต่างหูเกลี้ยง

ทัดทรงดอกไม้ มีกายลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์แดง

ประคองแขนคร่ำครวญอยู่กลางป่า

เจ้าเป็นทุกข์เรื่องอะไร

@เชิงอรรถ :

@๑ ห้วงน้ำคือกิเลส

(มัฏฐกุณฑลีเทพบุตรตอบว่า)

เรือนรถที่ทำด้วยทองคำ งามผุดผ่องเกิดขึ้นแก่ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้ายังหาล้อรถทั้งคู่นั้นไม่ได้

เพราะความทุกข์นั้น ข้าพเจ้าจักยอมสละชีวิต

(พราหมณ์กล่าวว่า)

พ่อมาณพผู้เจริญ ล้อทองคำ ล้อแก้วมณี ล้อทองแดง

หรือล้อเงิน จงบอกข้ามา ข้าจะจัดล้อทั้งคู่ให้เจ้า

มาณพนั้นกล่าวแก่พราหมณ์นั้นว่า

ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ทั้งสองย่อมปรากฏในท้องฟ้านั้น

รถทองคำของข้าพเจ้าย่อมงามด้วยล้อทั้งคู่นั้น

(พราหมณ์กล่าวว่า)

พ่อมาณพ เจ้าโง่นัก ที่มาปรารถนาสิ่งที่ไม่ควรปรารถนา

ข้าเข้าใจว่า เจ้าจักตายเสียเปล่า

เพราะเจ้าไม่มีทางที่จะได้ดวงจันทร์และดวงอาทิตย์เลย

(มาณพกล่าวว่า)

แม้การโคจรไปมาของดวงจันทร์และดวงอาทิตย์ก็ยังปรากฏอยู่

รัศมีก็ยังปรากฏอยู่ในวิถีทั้งสอง

ส่วนคนที่ตายไปแล้วย่อมไม่ปรากฏ

เราทั้งสองผู้ร้องไห้คร่ำครวญอยู่ในที่นี้

ใครหนอโง่กว่ากัน

(พราหมณ์กล่าวว่า)

พ่อมาณพ เจ้าพูดจริงแท้ เราทั้งสองผู้ร้องไห้คร่ำครวญอยู่

ข้านี่แหละโง่กว่า ที่มาปรารถนาคนที่ตายไปแล้ว

เหมือนทารกร้องไห้อยากได้ดวงจันทร์

เจ้าช่วยระงับข้าผู้เร่าร้อนให้สงบ

ดับความกระวนกระวายทั้งหมดได้

เหมือนคนใช้น้ำราดดับไฟที่ติดเปรียง

เจ้าบรรเทาความเศร้าโศกถึงบุตรของข้าผู้กำลังเศร้าโศก

ชื่อว่าได้ช่วยถอนลูกศรคือความโศก

ซึ่งเสียบที่หัวใจของข้าขึ้นได้แล้วหนอ

พ่อมาณพ ข้าซึ่งเจ้าช่วยถอนลูกศรคือความโศกขึ้นให้แล้ว

ก็เย็นสงบแล้ว จะไม่เศร้าโศก ไม่ร้องไห้ เพราะได้ฟังคำของเจ้า

(พราหมณ์เมื่อจะถามต่อไป จึงกล่าวว่า)

เจ้าเป็นเทวดาหรือคนธรรพ์ หรือเป็นท้าวสักกปุรินททะ

เจ้าเป็นใคร เป็นบุตรของใครหรือ เราจะรู้จักเจ้าได้อย่างไร

(มาณพเปิดเผยตนแก่พราหมณ์นั้นว่า)

ท่านเองเผาบุตรคนใดที่ป่าช้าแล้ว

คร่ำครวญร้องไห้ถึงบุตรคนใด

บุตรคนนั้นคือข้าพเจ้า ซึ่งทำกุศลกรรมแล้ว

ได้เกิดร่วมกับหมู่เทพชั้นไตรทศ

(พราหมณ์ถามว่า)

เมื่อเจ้าให้ทานน้อยหรือมาก ในเรือนของตน

หรือรักษาอุโบสถกรรมเช่นนั้น ข้าพเจ้ามิได้เห็น

เพราะกรรมอะไรเจ้าจึงไปเทวโลกได้

(มาณพตอบว่า)

ข้าพเจ้าป่วยเป็นไข้ ทุกข์ทรมาน

มีกายกระสับกระส่ายอยู่ในที่อยู่ของตน

ได้เห็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าผู้ปราศจากกิเลสดังธุลี

ทรงข้ามพ้นความสงสัย เสด็จไปดีแล้ว มีพระปัญญาไม่ต่ำทราม

ข้าพเจ้านั้นมีใจเบิกบาน มีจิตเลื่อมใส

ได้ทำอัญชลีกรรมแด่พระตถาคต

ครั้นทำกุศลกรรมนั้นแล้ว ได้เกิดร่วมกับหมู่เทพชั้นไตรทศ

(พราหมณ์กล่าวว่า)

น่าอัศจรรย์จริง ไม่เคยมีมาแล้วหนอ

อัญชลีกรรมมีผลเป็นได้ถึงเช่นนี้

แม้ข้าพเจ้าก็มีใจเบิกบาน มีจิตเลื่อมใส

จึงขอถึงพระพุทธเจ้าเป็นที่พึ่งที่ระลึกในวันนี้นี่เอง

(มาณพกล่าวว่า)

ท่านจงมีจิตเลื่อมใส ถึงพระพุทธเจ้า พระธรรม

และพระสงฆ์เป็นที่พึ่งที่ระลึกในวันนี้นี่แหละ

อนึ่ง ท่านจงสมาทานสิกขาบท ๕ อย่าให้ขาดและด่างพร้อย

คือ จงรีบงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ จากการลักทรัพย์

ยินดีเฉพาะภรรยาของตน อย่ากล่าวเท็จ อย่าดื่มน้ำเมา

(พราหมณ์กล่าวว่า)

เทวดาผู้น่าบูชา ท่านเป็นผู้ปรารถนาประโยชน์

หวังความเกื้อกูลแก่ข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าจะทำตามคำของท่าน ท่านเป็นอาจารย์ของข้าพเจ้า

ข้าพเจ้าขอถึงพระพุทธเจ้า พระธรรมอันยอดเยี่ยม

และพระสงฆ์สาวกของพระพุทธเจ้า

ผู้ทรงเป็นเทพของนรชนเป็นที่พึ่งที่ระลึก

ข้าพเจ้าจะรีบงดเว้นจากการฆ่าสัตว์ จากการลักทรัพย์

ยินดีเฉพาะภรรยาของตน ไม่กล่าวเท็จ ไม่ดื่มน้ำเมา

มัฏฐกุณฑลีวิมานที่ ๙ จบ