โส เอกํ พุทฺธนฺตรํ เทวมนุสฺเสสุ สํสริตฺวา อิมสฺมึ พุทฺธุปฺปาเท กปิลวตฺถุ- นคเร สากิยราชกุเล นิพฺพตฺติ, ภทฺทิโยติสฺส นามํ อโหสิ. โส วยปฺปตฺโต อนุรุทฺธาทีหิ ปญฺจหิ ขตฺติเยหิ สทฺธึ สตฺถริ อนุปิยมฺพวเน วิหรนฺเต สตฺถุ สนฺติเก ปพฺพชิตฺวา อรหตฺตํ ปาปุณิ. ตํ สตฺถา อปรภาเค เชตวเน อริยคณมชฺเฌ นิสินฺโน อุจฺจากุลิกานํ ภิกฺขูนํ อคฺคฏฺฐาเน ฐเปสิ. โส ผลสุเขน นิพฺพานสุเขน จ วีตินาเมนฺโต อรญฺญคโตปิ รุกฺขมูลคโตปิ สุญฺญาคารคโตปิ "อโห สุขํ, อโห สุขนฺ"ติ อภิกฺขณํ อุทานํ อุทาเนสิ. ตํ สุตฺวา ภิกฺขู สตฺถุ อาโรเจสุํ "อายสฺมา ภทฺทิโย กาลิโคธาย ปุตฺโต อภิกฺขณํ `อโห สุขํ, อโห สุขนฺ'ติ วทติ, อนภิรโต มญฺเญ พฺรหฺมจริยํ จรตี"ติ. สตฺถา ตํ ปกฺโกสาเปตฺวา "สจฺจํ กิร ตฺวํ ภทฺทิย อภิกฺขณํ `อโห สุขํ, อโห สุขนฺ'ติ วทสี"ติ ปุจฺฉิ. โส "สจฺจํ ภควา"ติ ปฏิชานิตฺวา "ปุพฺเพ เม ภนฺเต รชฺชํ กาเรนฺตสฺส สุสํวิหิตารกฺโข อโหสึ, ตถาปิ ภีโต อุพฺพิคฺโค อุสฺสงฺกิโต วิหาสึ. อิทานิ ปน ปพฺพชิโต อภีโต อนุพฺพิคฺโค อนุสฺสงฺกิโต วิหรามีติ วตฺวา:-

[๘๔๒] "ยาตํ เม หตฺถิคีวาย สุขุมา วตฺถา ปธาริตา

สาลีนํ โอทโน ภุตฺโต สุจิมํสูปเสจโน.

[๘๔๓] โสชฺช ภทฺโท สาตติโก อุญฺฉาปตฺตาคเต รโต