tato ādāsamādāya sarīraṃ paccavekkhissaṃ.

[170] Tuccho kāyo adissittha andhakāre tamo byagā

sabbe coḷā samucchinnā natthi dāni punabbhavo"ti gāthādvayaṃ abhāsi.

Tattha kese me olikhissanti, kappako upasaṅkamīti gihikāle massukammasamaye "mama kese olikhissaṃ kappemī"ti kesādīnaṃ chedanādivasena kappanato kappako nhāpito maṃ upagacchi. Tatoti kappakato. Sarīraṃ paccavekkhissanti sabbakāyike ādāse palitavalitamukhanimittādidassanamukhena "abhibhūto vata jarāya me kāyo"ti jarābhibhūtaṃ attano sarīraṃ paccavekkhiṃ. Evaṃ paccavekkhato ca tuccho kāyo adissittha niccadhuva- sukhasabhāvādīhi ritto hutvā me kāyo adissatha paññāyi. Kasmā? andhakāre tamo byagā yena ayonisomanasikārasaṅkhātena tamasā attano kāye andhagatā vijjamānampi asubhādisabhāvaṃ apassantā avijjamānaṃ subhādiākāraṃ gaṇhanti, tasmiṃ andhakāre andhakaraṇaṭṭhāne kāye yonisomanasikārasaṅkhātena ñāṇālokena

เล่มที่ ๒๖ ขุททกนิกาย วิมาน-เปตวัตถุ-เถร-เถรีคาถา๓,๓๕๑

ที่มาและฉบับอื่นของ “๕. วีตโสกเถรคาถา”