๗. บุปผรัตตชาดก

๗. ปุปผรัตตชาดก (๑๔๗)

ว่าด้วยผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

(คนเข็ญใจไม่ใส่ใจถึงความทุกข์ของตน นึกถึงแต่หญิงคนรักนั้นอย่างเดียว จึงรำพึงถึงโอกาสที่พลาดไปว่า)

การที่ถูกเสียบแทงด้วยหลาว

และการที่กาจิกข้าพเจ้านี้หาเป็นทุกข์แก่ข้าพเจ้าไม่

การที่นางเนื้อทองจักไม่ได้นุ่งห่มผ้าที่ย้อมด้วยดอกคำ

เที่ยวงานตลอดคืนกลางเดือน ๑๒ โน้นซิเป็นทุกข์ของข้าพเจ้า

ปุปผรัตตชาดกที่ ๗ จบ