๕. มูลปริยายชาดก

๕. มูลปริยายชาดก (๒๔๕)

ว่าด้วยทรงปราบภิกษุผู้ทะนงด้วยมูลปริยายสูตร

(อาจารย์ทิศาปาโมกข์โพธิสัตว์ถามปัญหากับพวกศิษย์แล้ว จึงกล่าวว่า)

กาลเวลาย่อมกินเหล่าสัตว์ทั้งปวงพร้อมกับตัวเอง

ส่วนผู้ใดกินกาลเวลาได้ ๑-

ผู้นั้นชื่อว่าเผาตัณหาที่เผาเหล่าสัตว์ได้แล้ว

(พระโพธิสัตว์ติเตียนมาณพเหล่านั้นว่า)

ศีรษะของนรชนปรากฏมีเป็นจำนวนมาก

และมีผมหนาปกคลุมจนถึงคอ

บรรดาคนเหล่านี้ ใครบ้างเล่าที่มีปัญญา

มูลปริยายชาดกที่ ๕ จบ

@เชิงอรรถ :

@๑ ผู้กินกาลเวลาได้ หมายถึงพระขีณาสพ เพราะทำกาลปฏิสนธิในคราวต่อไปให้สิ้น คือกลืนกินกาลเวลา

@ด้วยอริยมรรค (ไม่ต้องกลับมาเกิดอีก) (ขุ.ชา.อ. ๓/๑๙๐/๓๔๗)