๒. เสยยชาดก

๒. เสยยชาดก (๒๘๒)

ว่าด้วยคบคนดีผู้คบก็เป็นคนดี

(พระราชาโพธิสัตว์สนทนากับเหล่าอำมาตย์ว่า)

ผู้ใดคบหาบุคคลผู้ประเสริฐ

ผู้นั้นชื่อว่ามีส่วนอันประเสริฐ เป็นผู้ประเสริฐ

เรากระทำไมตรีกับพระราชาโจรองค์เดียวแล้ว

ได้ปลดปล่อยพวกท่านตั้ง ๑๐๐ คนให้พ้นการถูกประหารชีวิต

เพราะฉะนั้น บุคคลเพียงผู้เดียว

กระทำไมตรีกับชาวโลกทั้งปวง

ละโลกนี้ไปแล้วพึงไปสู่สวรรค์

พวกท่านผู้เป็นชาวกาสีจงฟังคำของเรานี้เถิด

(พระศาสดาตรัสพระคาถาว่า)

พระเจ้ากังสมหาราชผู้ทรงปกครองกรุงพาราณสี

ครั้นทรงมีพระดำรัสนี้แล้ว ทรงสละธนูและลูกศร

ทรงสำรวมออกผนวชแล้ว

เสยยชาดกที่ ๒ จบ