๒. มหาอัสสาโรหชาดก

๒. มหาอัสสาโรหชาดก (๓๐๒)

ว่าด้วยพระเจ้ามหาอัสสาโรหะ

(พระราชาโพธิสัตว์แสดงธรรมแก่พระโอรสว่า)

ผู้ใดเมื่อให้ทานในบุคคลที่ไม่ควรจะให้

ไม่ให้ในบุคคลที่ควรจะให้

ผู้นั้นแม้ประสบทุกข์ในคราวมีอันตราย

ก็หาเพื่อนช่วยเหลือไม่ได้

ผู้ใดเมื่อไม่ให้ทานในบุคคลที่ไม่ควรจะให้

ให้ทานในบุคคลที่ควรจะให้

ผู้นั้นแม้ประสบทุกข์ในคราวมีอันตราย

ก็ได้เพื่อนที่จะช่วยเหลือ

การแสดงคุณวิเศษแห่งการเกี่ยวข้องผูกพันกันฉันมิตร

ในชนทั้งหลายผู้ไม่เป็นพระอริยะ โอ้อวด ย่อมจะไร้ผล

ส่วนการแสดงคุณวิเศษแห่งการเกี่ยวข้องเป็นต้นนั้นแม้เล็กน้อย

ซึ่งบุคคลกระทำแล้วในชนทั้งหลาย ผู้เป็นพระอริยะ

ซื่อตรงและคงที่ ย่อมมีผลมาก

ผู้ใดได้ทำคุณงามความดีไว้ก่อน

ผู้นั้นชื่อว่าได้ทำสิ่งที่ทำได้ยากยิ่งในโลก

ภายหลังเขาจะทำหรือไม่ทำก็ตามที

ชื่อว่าเป็นผู้ควรแก่การบูชาอย่างยิ่ง

มหาอัสสาโรหชาดกที่ ๒ จบ