๔. ทัททรชาดก

๔. ทัททรชาดก (๓๐๔)

ว่าด้วยนาคทัททระ

(นาคจูฬทัททระอดทนความดูหมิ่นไม่ได้ จึงพูดกับนาคผู้เป็นพี่ชายว่า)

เจ้าพี่ทัททระ วาจาอันหยาบคายในมนุษยโลกเหล่านี้

ทำให้หม่อมฉันเดือดร้อน

พวกเด็กชาวบ้านไม่มีพิษนี้ ด่าหม่อมฉันผู้มีพิษร้ายว่า

พวกสัตว์กินกบกินเขียด พวกสัตว์น้ำ

(นาคมหาทัททรโพธิสัตว์ได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

บุคคลผู้ถูกขับไล่จากบ้านเมืองของตนไปอยู่ถิ่นอื่น

พึงสร้างฉางใหญ่ไว้เก็บคำพูดที่หยาบคาย

สถานที่ใด ประชาชนไม่รู้จักสัตว์โดยชาติ หรือโดยวินัย

สถานที่นั้น เขาเมื่ออยู่ในกลุ่มชนที่ไม่มีใครรู้จักเลย ไม่ควรมีมานะ

ผู้มีปัญญาแม้จะเปรียบด้วยไฟป่า เมื่ออยู่ยังต่างถิ่น

ก็ควรอดทนถ้อยคำคุกคามแม้ของผู้เป็นทาส

ทัททรชาดกที่ ๔ จบ