๔. โลหกุมภิชาดก

๔. โลหกุมภิชาดก (๓๑๔)

ว่าด้วยสัตว์ในโลหกุมภีนรก

(สัตว์นรกที่กล่าวว่า ทุ แล้วจมลง ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

พวกเราเมื่อโภคะทั้งหลายมีอยู่ ไม่ได้ให้ทาน

ไม่ได้กระทำที่พึ่งให้แก่ตน

จึงชื่อว่ามีชีวิตอยู่อย่างชั่วช้า

(สัตว์นรกที่กล่าวว่า ส ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

พวกเราไหม้อยู่ในนรกทั้งหมด ๖๐,๐๐๐ ปีบริบูรณ์

เมื่อไรหนอที่สุดจะปรากฏ

(สัตว์นรกที่กล่าวว่า น ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

เพื่อนยาก ที่สุดไม่มี ที่สุดจะมีแต่ที่ไหน

ที่สุดจักไม่ปรากฏ เพราะว่าในกาลนั้น

เราและท่านได้ทำกรรมชั่วไว้มาก

(สัตว์นรกที่กล่าวว่า โส ประสงค์จะกล่าวอย่างนี้ว่า)

เราไปจากที่นี้แล้วได้เกิดเป็นมนุษย์

จะรู้ถ้อยคำของผู้ขอ ถึงพร้อมด้วยศีล กระทำกุศลให้มาก

โลหกุมภิชาดกที่ ๔ จบ