๑๐. สุจจชชาดก

๑๐. สุจจชชาดก (๓๒๐)

ว่าด้วยพระราชาไม่ทรงสละสิ่งที่สละได้ง่าย

(พระราชเทวีตรัสกับอำมาตย์ว่า)

พระราชาเมื่อไม่พระราชทานภูเขาด้วยเพียงพระวาจา

ชื่อว่าไม่ทรงสละสิ่งที่ควรสละได้ง่ายหนอ

ก็เมื่อพระองค์ไม่ทรงสละสิ่งนั้น ฉันจะพึงให้อะไร

พระราชาไม่พระราชทานภูเขาด้วยพระวาจา

(พระราชาตรัสว่า)

งานใดควรทำ พึงพูดถึงแต่งานนั้นเถิด

งานใดไม่ควรทำ ก็อย่าพูดถึงงานนั้นเลย

คนไม่ทำ เอาแต่พูด บัณฑิตย่อมรู้ทัน

(พระราชเทวีกราบทูลว่า)

ข้าแต่ราชบุตร ขอความนอบน้อมจงมีแด่พระองค์

พระองค์ดำรงอยู่ในสัจจธรรม

ถึงแม้จะถูกเนรเทศ

ก็ยังมีพระหฤทัยยินดีในสัจจธรรม

(อำมาตย์โพธิสัตว์ได้ฟังพระเสาวนีย์ของพระเทวีผู้ตรัสคุณความดีของพระราชา อยู่อย่างนั้น จึงประกาศคุณความดีของพระราชเทวีว่า)

หญิงใดเป็นภรรยาของสามีที่ยากจนก็พลอยยากจนด้วย

เมื่อสามีร่ำรวยก็พลอยร่ำรวยมีชื่อเสียงด้วย

หญิงนั้นนับว่าเป็นภรรยาสุดประเสริฐของเขา

ส่วนหญิงที่เป็นภรรยาของชายผู้ที่มีเงินทองอยู่แล้ว

ไม่น่าอัศจรรย์เลย

สุจจชชาดกที่ ๑๐ จบ

ปุจิมันทวรรคที่ ๒ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. ปุจิมันทชาดก ๒. กัสสปมันทิยชาดก

๓. ขันติวาทิชาดก ๔. โลหกุมภิชาดก

๕. มังสชาดก ๖. สสปัณฑิตชาดก

๗. มตโรทนชาดก ๘. กณเวรชาดก

๙. ติตติรชาดก ๑๐. สุจจชชาดก