๓. เวนสาขชาดก

๓. เวนสาขชาดก (๓๕๓)

ว่าด้วยต้นไม้ป้องกันภัยไม่ได้

(พระโพธิสัตว์เป็นอาจารย์ทิศาปาโมกข์กล่าวสอนพรหมทัตตกุมารว่า)

พรหมทัตตกุมาร ความเกษมสำราญ ภิกษาที่หาได้ง่าย

ความสุขสำราญกาย ทั้งหมดนี้ไม่มีตลอดกาลเป็นนิตย์

เมื่อประโยชน์สิ้นไป ท่านอย่าได้หลงลืม

เหมือนคนเรือแตกท่ามกลางสาครเลย

คนทำกรรมใดไว้ย่อมเห็นกรรมนั้นในตน

คนทำกรรมดีย่อมได้รับผลดี

คนทำกรรมชั่วย่อมได้รับผลชั่ว

คนหว่านพืชเช่นใด ย่อมได้รับผลเช่นนั้น

(พรหมทัตตกุมารนั้นกำหนดคำของพระโพธิสัตว์ได้แล้ว บ่นเพ้ออยู่ว่า)

ท่านอาจารย์ปาราสริยะได้กล่าวคำใดไว้ว่า

ท่านอย่าได้ทำความชั่วที่ทำแล้วจะทำตนให้เดือดร้อนในภายหลัง

คำนี้เป็นคำของอาจารย์

ปิงคิยะ เราได้สำเร็จโทษกษัตริย์ ๑,๐๐๐ พระองค์

ผู้ประดับพระวรกาย ลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์ที่ต้นไม้ใด

ต้นไม้นั้นมีกิ่งก้านสาขาแผ่ไพศาลคือต้นนี้เอง

ทุกข์นั้นนั่นแหละก็กลับมาสนองเรา

(ต่อมาพรหมทัตตกุมารทรงคร่ำครวญอยู่อย่างนั้น หวนระลึกถึงพระอัครมเหสี จึงกล่าวว่า)

พระนางสามาผู้มีพระวรกายลูบไล้ด้วยจุรณแก่นจันทน์

งามระหงดั่งกิ่งไผ่ที่แกว่งไกวไปมา

เราไม่เห็นพระมเหสีจักตาย

การไม่ได้เห็นพระมเหสีของเรานั้น

จักเป็นทุกข์ยิ่งกว่าทุกข์คือความตายนี้

เวนสาขชาดกที่ ๓ จบ