๑๐. สุสันธีชาดก

๑๐. สุสันธีชาดก (๓๖๐)

ว่าด้วยพระนางสุสันธี

(คนธรรพ์ชื่ออัคคะ ครั้นในเวลาพญาครุฑโพธิสัตว์มาเล่นสกา จึงถือพิณ ขับร้องถวายพระราชาว่า)

กลิ่นดอกติมิระหอมตลบอบอวล

คลื่นสมุทรกระทบฝั่งดังกึกก้อง

พระนางสุสันธีประทับอยู่ไกลจากพระนครนี้มาก

พระเจ้าตัมพะ กามทั้งหลายย่อมเสียดแทงข้าพระองค์

(พญาครุฑได้ฟังดังนั้น จึงกล่าวว่า)

ท่านข้ามสมุทรไปได้อย่างไร

เห็นเกาะเสรุมะได้อย่างไร

ท่านอัคคะ พระนางกับท่านพบกันได้อย่างไร

(ลำดับนั้น คนธรรพ์ชื่ออัคคะได้กล่าวว่า)

เมื่อเรือพวกพ่อค้าผู้แสวงหาทรัพย์ออกไปจากท่าภรุกัจฉา

ถูกปลามังกรตีแตก ข้าพเจ้าเกาะแผ่นกระดานลอยไป

พระนางสุสันธีมีพระวรกายหอมเพราะกลิ่นจันทน์อยู่เป็นนิตย์

ทรงปลอบโยนข้าพระองค์ด้วยพระสุรเสียงอันไพเราะนุ่มนวล

แล้วทรงอุ้มข้าพระองค์เหมือนมารดาอุ้มลูกในไส้

พระนางสุสันธีมีดวงพระเนตรอ่อนโยน

ทรงบำรุงข้าพระองค์ด้วยข้าว น้ำ ผ้า

และที่นอนด้วยพระองค์เอง

ข้าแต่พระเจ้าตัมพะ ขอพระองค์ทรงทราบอย่างนี้

สุสันธีชาดกที่ ๑๐ จบ

มณิกุณฑลวรรคที่ ๑ จบ

รวมชาดกที่มีในวรรคนี้ คือ

๑. มณิกุณฑลชาดก ๒. สุชาตชาดก

๓. เวนสาขชาดก ๔. อุรคชาดก

๕. ฆฏชาดก ๖. การันทิยชาดก

๗. ลฏุกิกชาดก ๘. จูฬธัมมปาลชาดก

๙. สุวัณณมิคชาดก ๑๐. สุสันธีชาดก