๔. จุลลธนุคคหชาดก

๔. จูฬธนุคคหชาดก (๓๗๔)

ว่าด้วยจูฬธนุคคหบัณฑิต

(ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวกับนายโจรว่า)

พราหมณ์ ท่านถือเอาห่อเครื่องประดับทั้งหมดข้ามฝั่งไปแล้ว

จงรีบกลับมารับฉันข้ามไปจากฝั่งนี้โดยเร็ว ณ บัดนี้

(นายโจรได้ฟังดังนั้นยืนอยู่ที่ฝั่งโน้นกล่าวว่า)

นางผู้เจริญได้เปลี่ยนเอาเราผู้ไม่เคยเชยชิด

กับชายผู้เคยเชยชิดกันมานาน

นางผู้เจริญคงจะเปลี่ยนเอาชายอื่นผู้ไม่ใช่ขาประจำ

กับเราผู้เป็นขาประจำแน่นอน เราจะไปจากที่นี้ให้ไกลแสนไกล

(สุนัขจิ้งจอกได้ฟังดังนั้น จึงได้กล่าวว่า)

นี่ใครหัวเราะดังลั่นอยู่ที่พุ่มตะไคร่น้ำ

ที่นี้ไม่มีการฟ้อนรำ ขับร้อง ปรบมือ ประโคมดนตรี

นางผู้มีตะโพกอันผึ่งผาย งดงาม

เหตุไรหนอ ในเวลาที่ควรร้องไห้ เจ้ากลับหัวเราะ

(ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวว่า)

นี่สุนัขจิ้งจอกผู้ต่ำทราม โง่เขลา เจ้ามีปัญญาน้อย

เสื่อมสิ้นทั้งปลาทั้งชิ้นเนื้อแล้วซบเซาอยู่เหมือนคนกำพร้า

@เชิงอรรถ :

@๑ คำว่า สูตร ในที่นี้ได้แก่ปริยัติ (ขุ.ชา.อ. ๔/๑๒๗/๕๐๕)

(สุนัขจิ้งจอกกล่าวว่า)

โทษของผู้อื่นเห็นได้ง่าย

ส่วนโทษของตนเห็นได้ยาก

เจ้านั่นแหละเสื่อมสิ้นทั้งผัวทั้งชายชู้

ย่อมซบเซายิ่งกว่าเราเสียอีก

(ภรรยาของจูฬธนุคคหบัณฑิตกล่าวว่า)

พญาเนื้อผู้ต่ำทราม เรื่องนี้จริงดังที่ท่านพูด

เรานั้นไปจากที่นี้แล้ว จักอยู่ในอำนาจของผัวอย่างเดียว

(ท้าวสักกเทวราชสดับคำของนางผู้ทุศีลไร้อาจาระ จึงตรัสว่า)

ผู้ใดลักถาดดินไปได้ ถึงถาดสำริดผู้นั้นก็ลักไปได้

บาปที่เจ้าได้กระทำแล้วนั่นแหละ

เจ้าก็จักต้องกระทำมันอีก

จูฬธนุคคหชาดกที่ ๔ จบ