๒. มหากปิชาดก

๒. มหากปิชาดก (๔๐๗)

ว่าด้วยพญาลิงโพธิสัตว์

(พระราชาตรัสถามพญาลิงว่า)

พญาลิง เจ้าทอดตัวเป็นสะพาน

ให้ลิงเหล่านี้ข้ามไปโดยสวัสดี

เจ้าเป็นอะไรกับลิงเหล่านั้น

ลิงเหล่านั้นเป็นอะไรกับเจ้า

(พญาลิงกราบทูลว่า)

ขอเดชะพระองค์ผู้ปราบข้าศึก

ข้าพระองค์เป็นพญาลิงผู้เป็นใหญ่ปกครองฝูงลิงเหล่านั้น

ผู้มีทั้งความเศร้าโศกและความกลัวต่อพระองค์

ข้าพระองค์ได้พุ่งตัวซึ่งมีเถาวัลย์ผูกติดที่ ๒ เท้าหลังอย่างมั่นคง

ไปจากต้นไม้นั้นประมาณชั่วร้อยคันธนูที่ปลดสายแล้ว

ข้าพระองค์นั้นพุ่งออกไปตามลมเข้าหาต้นมะม่วงนี้

ดุจเมฆถูกลมพัดขาด เมื่อไปไม่ถึง

จึงใช้เท้าหน้าทั้ง ๒ จับกิ่งมะม่วงกลางอากาศนั้น

ข้าพเจ้านั้น ถูกกิ่งไม้และเถาวัลย์ขึงอยู่เหมือนสายพิณ

พวกลิงใช้เท้าเหยียบข้ามไปโดยสวัสดี

การผูกด้วยเถาวัลย์นั้นไม่ทำให้ข้าพเจ้าเดือดร้อน

ถึงตายก็ไม่เดือดร้อน ขอข้าพเจ้าได้นำความสุข

มาให้แก่ฝูงลิงที่ข้าพเจ้าปกครองอยู่(เท่านั้น)

ขอเดชะพระราชาผู้ปราบข้าศึก

นี้เป็นอุปมาสำหรับพระองค์

ขอพระองค์ทรงสดับข้ออุปมานั้นเถิด

ก็พระราชามหากษัตริย์ผู้ทรงทราบชัด

ควรจะแสวงหาความสุขมาให้แก่ชนทั้งปวง

คือ ทั้งชาวแคว้น พาหนะ พลนิกาย และชาวบ้าน

มหากปิชาดกที่ ๒ จบ